Liedjes over alledaagse dingen

De Amsterdamse zangeres Julia P. Hersheimer schrijft simpele, opgewekte popliedjes. De teksten zijn niet altijd duidelijk, ook voor haarzelf niet. “Ik dacht: waar slaat dat op, wat moet ik daar mee? Maar ik kwam er niet meer vanaf.”

Julia P. Hersheimer: Bob And Edward, Brinkman Records BRCD060. Optredens: 20 oktober naprogramma bij Suede in Paradiso, Amsterdam en 26 oktober Rotown, Rotterdam.

In één van haar liedjes beschrijft zangeres Julia P. Hersheimer een dag waarop ze nu eens veel wil doen: een gordijn ophangen, een schoen repareren, van die dingen. Maar alles gaat mis: dingen vallen, haar toast verbrandt, zelfs een liedje schrijven lukt niet. Ze vraagt iemand haar te helpen uit de rotzooi te komen, en en passant in haar armen te vallen. Het nummer, 'Consider', is een origineel liefdesliedje, waaraan goed te merken is dat de zangeres Nederlands is: als ze fantaseert over haar geliefde zit die bij haar achterop de fiets. “Mensen zeggen wel eens dat ik over huis-, tuin- en keuken-onderwerpen zing”, zegt Julia P., “maar dat vind ik zo negatief klinken. Ik schrijf liedjes over wat ik meemaak. Het is misschien makkelijker om te zingen over iets dat je niet kent. Ik kan ook wel een verhaaltje verzinnen over iemand die vermoord wordt of zo. Maar als je schrijft over iets dat dicht bij jezelf ligt, stel je je kwetsbaarder op. Zulke liedjes zing je volgens mij ook met meer inzet en gevoel.”

Julia P. Hersheimer, die haar artiestennaam ontleende aan een televisieserie, is de zangeres, gitariste en liedjesschrijver van de naar haar genoemde Amsterdamse groep, die onlangs de cd Bob And Edward uitbracht. Op deze cd is de frisse gitaarpop van het twee jaar geleden verschenen debuut Crazy Scenes With... en de mini-cd Something Bigger, verder uitgediept. De heldere stem van Julia P. en het transparante geluid van de groep is in sommige nummers aangevuld met strijkers, trompet en synthesizer. “Dat was een idee van de producer, Henk Jonkers. Zelf hadden we ook al het idee dat die liedjes wel iets extra's konden gebruiken.” Bij de komende optredens zal het trio worden aangevuld met een violiste.

Hersheimer komt oorspronkelijk uit Castricum, waar ze met haar broer begon met muziek maken. “Dat was in de punktijd, toen hoefde je niet goed te kunnen spelen.” Later zat ze nog in een band die op protestdemonstraties speelde. Zo'n acht jaar geleden ging ze haar eerste eigen liedjes schrijven. “Ik was een bandje begonnen met een vriendin. Omdat we liedjes nodig hadden riep ik voor grap: ik ga wel liedjes schrijven. Ik had er nooit over nagedacht hoe dat zou moeten, maar toen ik het ging proberen lukte het best wel. Ze waren toen nog wel wat krakkemikkig, en heel simpel: gewoon coupletje-refreintje-coupletje- refreintje, zonder tussenstukjes, intro's en outro's. Ik was blij dat ik ontdekte dat ik het kon. Anders moet je aansluiting vinden bij een groep, en hun muziek maar net leuk vinden.”

Toen ze bandjes van zichzelf opstuurde naar platenmaatschappijen trok de kwaliteit van haar liedjes de aandacht van de Nijmeegse maatschappij Brinkman, die voorstelde een cd op te nemen. Ze had inmiddels een groep geformeerd. “Ik deed eerst optredens met hulp van cassettebandjes waarop bas- en drumpartijen stonden. Daar deed ik dan live gitaar en zang bij. Dat was wel leuk, maar ook zwaar. Ik stond alleen op het podium, en als het niet helemaal goed ging zag ik het meteen niet meer zitten.”

De muziek van Julia P. Hersheimer klinkt heel opgewekt, al zijn bij alle zonneschijn de wolken nooit ver. “We zijn geen depro-types”, zegt Julia P., “maar mijn teksten zijn nooit alléén gezellig. Als het alleen maar vrolijk is, krijgt het gauw iets te luchtigs.” De onderwerpen van de liedjes zijn vaak duidelijk, zoals bij een aantal nummers van de nieuwe cd, die Julia P. schreef na het lezen van David Leavitt's roman While England Sleeps. “Ik was helemaal in de ban van dat boek, het is zo'n mooi verhaal - heel zielig, tragisch”, legt ze uit. “Bij die liedjes koos ik het perspectief van de hoofdpersoon, Edward. Maar zo duidelijk zijn de teksten niet altijd, ook niet voor mij. Zoals 'In Too Deep'. Toen ik dat ging maken had ik de hele tijd dat eerste zinnetje in mijn hoofd: 'Come to the creek, 'cause I'm in too deep'. Toen dacht ik: waar slaat dat op, wat moet ik daar verder mee. Maar ik kwam er niet meer vanaf. Dan moet je het maar laten lopen. Ik vind het ook niet zo erg als je niet meteen weet waar een tekst over gaat, dan kun je zelf nog een beetje fantaseren.”