Connerotte (2)

Het laat zich raden dat de uitspraak van het Hof van Cassatie over volksheld Connerotte de woede opwekt van velen, binnen en buiten België. Niets is menselijkers dan een volksoproer, juist als het juridische spel op het scherpst van de snede wordt gespeeld. Pontius Pilatus en Johan van Oldenbarnevelt hebben daar al eerder last mee gehad.

Ontdaan van deze emoties moet toch de vraag opgeworpen worden of 'vastgestelde vooringenomenheid' in de verte iets te maken heeft met het (honderd procent vastgestelde) feit van de vrijlating van twee gijzelaars - waarin Connerotte met een bord spaghetti en een schrijfpen de vreugde deelde.

De viering van de terugkeer staat toch volmaakt los van de schuldvraag over het misdadige brein erachter. En dan nog - over welke proporties hebben we het hier? Was het niet voldoende geweest om Connerotte te manen zijn ambtelijke stukken niet te bezoedelen met inkt van de cadeaupen!

De leden van het Hof van Cassatie zullen zich terug moeten trekken uit de bewoonde wereld om hun zelf opgelegde schijn uitvoering te geven, omdat die verre van vastgesteld is.

En alle andere Belgen zullen zich diep schamen over een ruif waar ze in groten getale van meesnoepten.