Celine Dion zingt en vertelt in Ahoy

Concert: Celine Dion. Gehoord: 18/10 Ahoy, Rotterdam. Herhaling: 19/10 (uitverkocht).

Op het eerste gezicht leek ze een kruising tussen Mieke Telkamp en Tante Sidonia, gekleed in het smetteloos witte disco-kostuum van John Travolta. Haar uiterlijk heeft de broodmagere Canadese zangeres Celine Dion niet mee, maar haar stem des te meer. Zelfs een draak van een ballade als The Power Of Love klinkt bij haar begeesterd en rauw, waar de hitversie van Jennifer Rush bol stond van valse en opgeklopte dramatiek.

Celine Dion heeft één ding voor op haar Amerikaanse tegenpool Mariah Carey: ze houdt echt van zingen. Beide zangeressen zijn aan elkaar gewaagd bij de technische uitvoering van hun middle of the road-repertoire. Vergeleken bij de afstandelijke show die ijskoningin Carey onlangs liet zien, was het Ahoy-optreden van Dion echter een wonder van bezieling.

Al een half jaar van tevoren waren haar twee shows uitverkocht en als het aan organisator Mojo had gelegen, was Celine Dion voor minstens een week naar Rotterdam gekomen.

Haar zwakke punt is dat ze haar mond niet kan houden, verklaarde ze schalks. Zodoende vertelde ze omstandig dat ze de jongste is uit een gezin van veertien kinderen ('mijn arme moeder!') en dat zingen voor een vol Ahoy bijna net zo mooi is als voor al je broers en zusjes. In Quebec groeide ze Franstalig op en pas geruime tijd nadat ze een zangcarrière was begonnen, leerde ze met moeite Engels.

Dat deed ze met veel succes, want na negen Franstalige albums werd ze een wereldster door succesnummers als Think Twice en Beauty And The Beast, het titelnummer van de gelijknamige Disneyfilm. Behalve haar eigen hits zong ze gisteren een meer dan acceptabele cover van River Deep, Mountain High waarin de rauwe uithalen van Tina Turner werden vervangen door een vibrato als een pas geslepen kartelmes.

Niet voor niets mocht Celine Dion de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Atlanta opluisteren. Als ademhalingstechniek een Olympisch onderdeel zou zijn, won ze een gouden medaille. Haar vocale acrobatiek wekte bewondering, maar vooral de manier waarop ze haar enthousiasme aan een tienduizend man sterk publiek kon overdragen.

Ze stak Meat Loaf in melodrama naar de kroon in Jim Steinmans fakkelballade It's All Coming Back To Me Now en gaf kleur aan een op zich obligaat bluesnummer door wonderlijke imitaties van muziekinstrumenten. Ze overstemde het gejengel van haar gitarist en met haar hese keelsaxofoon maakte ze de aanwezigheid van een saxofonist in één welgemikte uithaal overbodig.