Reeks absurdistische scènes vol burgerlijke types op roze sloffen

Voorstelling: De dooie hoek van Servaes Nelissen door Stichting Kroost en Stichting Toneelschuur Produkties. Tekst en spel: Servaes Nelissen en Carola Arons; regie-adviezen: Filip Fokkens; decor en kostuums: Jacqueline van Eeden, Servaes Nelissen. Gezien: 17/10 Toneelschuur Haarlem. Aldaar t/m 19/10, daarna elders t/m 7/12. Inl: 023-5328450.

Toen hun dierenspeciaalzaak over de kop ging brak voor Elly en Henk een moeilijke fase aan. Hun huwelijk begon te kwakkelen. Ze besloten in therapie te gaan en al gauw ontdekten ze de heilzame werking van de 'methode van het toneelspelen'. Dankzij 'de factor herkenbaarheid' konden ze hun eigen situatie beter overzien. Sindsdien hebben ze zich gespecialiseerd in relatietherapie en ontvangen ze cliënten in hun garage. Met de stralende blik van gelovigen die het Licht hebben gezien kondigen ze aan met behulp van toneelspel zowel de opbouwende als destructieve mechanismen in een relatie bloot te leggen. Maar ondanks de algemene herkenbaarheid van de scènes zeggen ze vooral iets over het echtpaar.

De dooie hoek, de eerste tekst voor volwassenen van jeugdtheatermaker Servaes Nelissen, bestaat uit een reeks absurdistische scènes waarin Nelissen en zijn vorig jaar afgestudeerde medespeelster Carola Arons in steeds wisselende gedaanten optreden, de een nog treuriger dan de ander. Het zijn stuk voor stuk doodeenvoudige, burgerlijke types op roze sloffen en met teveel blauwe make-up op de ogen, liefhebbers van gebloemde lampekappen en het harmonium.

De fragmenten zijn kort en schetsmatig opgezet. Ze zijn niet allemaal even sterk, in het begin vind ik ze zelfs tamelijk zouteloos. Later volgen echter enkele rake typeringen zoals de man met zijn dikke pens en boodschappenkarretje, die zomaar wat voor zich uit staat te neuzelen terwijl zijn vrouw zwijgend wacht met twee uitpuilende plastic tassen met lege flessen. De scènes zijn grappig maar vaak ook wrang, met deerniswekkende figuren zoals de vuilnisman-in-opleiding die door de instructrice gruwelijk wordt gekleineerd.

Maar de mooiste momenten zijn die waarin het poppenspelersbloed van Nelissen zich verraadt. Servaes Nelissen die in 1987 als poppenspeler begon heeft in De dooie hoek een miniatuurscène in het bejaardentehuis ingelast die zich afspeelt op een tafelblad. Carola Arons en hij bedienen twee handpoppen, de een speelt een minuscuul partijtje biljart, de ander legt patiencekaarten en intussen kletsen de oudjes wat om de eenzaamheid te verdrijven. Deze scène, zo simpel, ontroerend en verfijnd, is werkelijk een juweeltje.