Grondlegger easy tune heeft alweer iets nieuws bedacht

Discjockey en muzikant Richard Cameron bedacht de verzamelnaam easy tune voor muziek die de gezelligheid terug moest brengen naar de dansvloer. Tegenwoordig geeft hij de voorkeur aan de term All-in.

The Best Of Easy Tune (Drive In / Mercury CDET 012) cd-presentatie met optredens van Richard Cameron, Easy Aloha's, Dimitri From Paris, Intuners en Le Hammond Inferno: 19/10 De Balie, Amsterdam.

“Easy tune bestaat voor negentig procent uit nieuwe muziek!” Richard Cameron kan het niet met genoeg nadruk zeggen. Op tafel ligt de cd Discover The Rhythm Of Easy Tune, uitgebracht door een zelfrol-sigarettenmerk en samengesteld uit kitscherige easy-listeningdeunen uit de jaren vijftig en zestig. Er zit wel mooie muziek bij maar het raakt niet aan de essentie van easy tune, vindt Cameron, en hij kan het weten. Hij bedacht immers de verzamelnaam voor popmuziek die de gezelligheid terug moest brengen naar de dansvloer. Jongens droegen spencers en meisjes in bloemtjesjurken deelden toastjes met smeerkaas uit op de eerste, trendsettende easy tune-avonden van vorig jaar zomer.

Uitgangspunt was de Belgische Popcorn, een op disco en soul geënte beweging die al tien jaar gaande was en die volgens Cameron een nieuwe impuls kon gebruiken. In de Verenigde Staten, Duitsland, Frankrijk en Japan groeide net als hier een hernieuwde interesse voor easy listening en lounge-muziek. Met veel liefde werd erover geschreven in twee delen van het verzamelaarsperiodiek 'Re/Search' onder de titel Incredibly Strange Music. Oude platen van obscure orkestleiders als de Mexicaan Juan Esquivel werden tot collectors items gebombardeerd en in hippe clubs keek niemand er vreemd van op als de zwoele trompetklanken van Herb Alpert & Tijuana Brass naadloos overgingen in de oerwoudgeluiden van Martin Denny's Quiet Village. Overal werden nieuwe easy listening-groepen opgericht zoals Pizzicato Five in Japan, Combustible Edison in Amerika en het deejay-collectief Le Hammond Inferno in Duitsland.

Richard Cameron (31), een gewezen singer-songwriter die uitgekeken raakte op de traditionele popwereld omdat er naar zijn smaak 'teveel stoere jongensmuziek' werd gemaakt, liet de zelfverzonnen term easy tune wettelijk deponeren. Her en der werd hij afgeschilderd als vaandeldrager van een nieuw soort lulligheid, gekleed in afdragertjes van het Leger des Heils en verantwoordelijk voor de herwaardering van muzikale edelkitsch als James Last. Toch kon er geen easy tune-avond georganiseerd worden of er liepen tenminste drie cameraploegen rond om het fenomeen te belichten in een badinerend tv-itempje. Eén zender maakte het zelfs zo bont dat ze zijn uitspraken versneden met muziek van Cor Steyn, vertelt Cameron verontwaardigd.

Zelf duidt Richard Cameron de door hem georganiseerde avonden tegenwoordig liever aan als All-In, om ze te onderscheiden van de 'verkeerde' cd's en de lollige avondjes die jongerencentra zelf organiseren om op de easy tune-rage in te haken. Wel verschijnt van zijn hand nog een Best Of Easy Tune-cd met recente muziek die hij met de muzikale duizendpoot Gerry Arling maakte, onder wisselende namen als Tommy Yamaha & His Magic Organ of de Gay Fantasy Express. Ook de hit Aloha! van de Easy Aloha's staat ertussen.

Zijn de succesvolle Easy Aloha's er met hun idee vandoor gegaan? Cameron vindt van niet, want “voor mij stond bij easy tune de totale muzikale vrijheid voorop”. “Iedereen mocht dat invullen zoals hij dat zelf wilde. Nu worden er opeens allerlei regels in het leven geroepen over wat wel en wat geen echte easy tune is. Als ik zelf op zo'n avond draai, komen er mensen naar me toe die vragen of ik échte easy tune bij me heb. Daar bedoelen ze dan een heel apart soort muziek mee, zoals Klaus Wunderlich. Zo star was het nooit bedoeld, en daarom heb ik de nieuwe naam All-In verzonnen. Op die avonden is alles opeens weer mogelijk.”

In zijn Berlijnse collega's van Le Hammond Inferno herkent hij “een niet-dogmatische instelling die erop gericht is om een warme sfeer te creëren in het dans-idioom.” Bij de cd-presentatie zijn ze van de partij, evenals het Nederlandse duo The Intuners en Dimitri From Paris. De laatste kan zich met zijn cd Sacre Blue meten met sleutelplaten als Future Listening van Towa Tei en het verzamelalbum Sushi 3003 met Japanse clubhits. “Voorlopig is het nog moeilijk om nieuwe muziek te vinden die een aan de housemuziek verwante energie koppelt aan easy listening-elementen”, zegt Cameron. “Er wordt veel met samples en moderne studiotechnieken gewerkt en net als in de house draait het om de beat. Easy tune was de natte droom van elke platenmaatschappij, omdat ze compilatie-cd's konden uitbrengen van muziek die zonder kosten uit de archieven werd opgediept en waarvan de rechten al betaald waren. Mij gaat het juist om het avontuur en om nieuwe invalshoeken. Het enige zekere aan alles wat volgens mij easy tune mag heten, is dat het over drie maanden weer volstrekt anders zal klinken.”