Mooie mix van rap en reggae

Concert: The Fugees. Gehoord: 15/10 Ahoy', Rotterdam.

De Amerikaanse rapgroep The Fugees stond vijf maanden geleden nog in Paradiso, maar is dankzij het succes van hun nummers Killing Me Softly en Fu-Gee-La inmiddels populair genoeg voor de Ahoy'-hal. The Fugees brengen milde rap met rustige beats en reggae-ritmes. En al was de zaal gisteravond niet helemaal uitverkocht, het enthousiaste publiek had weinig nodig om in een vreugdedans los te barsten.

The Fugees onderscheiden zich van andere rapgroepen doordat ze bij live-optredens echte muzikanten bij zich hebben en werkelijk live spelen. De dj die het publiek had opgewarmd met oude hip-hopplaten bleef tijdens het optreden dan wel op het podium, de grootste muzikale inbreng kwam van de bassist, de drummer en rapper Wyclef Jean met zijn incidentele gitaarbijdragen.

Het concert begon rommelig maar veelbelovend. De rappers Pras Michel en Lauryn Hill zaten nog in de kleedkamer, terwijl Wyclef Jean gezellig de muziek aan elkaar praatte. De muzikale flarden varieerden van White Lines (van Grandmaster Flash), gedraaid door de dj, tot door Jean gezongen refrein van Prince's Purple Rain. Langzamerhand ontwikkelden deze citaten zich tot experimentele improvisaties. De drummer en bassist hielden onverstoorbaar vast aan de groove, zodat Jean de ruimte had zijn wringende gitaarsolo's te spelen en de dj lukraak zijn plaatkeuze kon inmixen.

Maar aan dit spontane spel kwam een einde toen Lauryn Hill en Pras Michel op het podium verschenen. De aandacht verlegde zich van de grappige Jean naar idool Hill, en de vrijheid veranderde in willekeur. Nummers werden ingezet en na twee coupletten weer afgebroken. De dj vulde iedere pauze met weer een andere oude hit en dat haalde de vaart uit het concert.

Bij momenten, als The Fugees met overgave hun eigen nummers speelden, ontstond er een mooie mix van de reggae en rap. Als Lauryn Hill aan de ene kant, en Pras en Jean aan de andere kant van het podium stonden en synchroon springend de zaal ophitsten, terwijl de drummer en bassist hun vlijmscherpe ragga speelden, waren The Fuggees op hun best. Dan werd het zappen eindelijk muziek.