Sobere Van Slobbe gebruikt in voorjaarscollectie voor het eerst zakken en knopen; Het Louvre is voor de fantasielozen

Een langgerekt silhouet, zoals in de ontwerpen die Alexander van Slobbe nu in Parijs showt, vraagt om lange modellen. Claudia Schiffer is inmiddels niet alleen te oud, maar ook te rond.

PARIJS, 15 OKT. De Nederlandse ontwerper Alexander van Slobbe heeft dit seizoen geen show gegeven van zijn voorjaarsmode voor 1997. Hij had even genoeg van al het 'gedoe', en liet de pers langskomen in zijn showroom - net als Yves Saint-Laurent dit jaar deed. En er zijn meer ontwerpers die alternatieve manieren zoeken om hun kleding te presenteren. Gewoon in een van de speciaal ervoor gebouwde zalen in het Louvre is alleen nog voor de fantasielozen.

Een beetje ontwerper presenteert zijn collectie in een gymzaal (Ann Demeulemeester, Helmut Lang), een klooster (Junya Watanabe) of het onderaardse gewelf op Ile de la Cité waar Marie-Antoinette gevangen heeft gezeten (Dirk Bikkembergs). Een catwalk waar de modellen over heen kunnen paraderen is ook uit de mode; ze lopen bij de meeste shows gewoon over de vloer. Chanel had het simpelste en tegelijk origineelste alternatief bedacht. De manequins werden als levende etalagepoppen aangevoerd over een lopende band òp een catwalk.

Maar géén show is een beetje karig. Alexander van Slobbe heeft met zijn nieuwe collectie 'silhouet-uitspraken' willen doen, die op een hangertje op een kledingrek nauwelijks overkomen. De als sober bekend staande Van Slobbe heeft in de voorjaarskleding voor het eerst accenten gebruikt als zakken, knopen en epauletten. Door de manier waarop ze op het vlak geplaatst zijn beïnvloeden deze details het silhouet. Broekzakken zitten onder op de bil, borstzakken zijn tot op het sleutelbeen gedrongen, taillebanden zijn naar beneden verplaatst. Zo suggereren de leren overalls, de broekpakken, mannenpakken en overgooiers, bij voorkeur gemaakt van stijfstaande organza, een 'uitgerekt' bovenlichaam.

Ook andere ontwerpers tonen een optisch verlengde romp. De Afrikaan Xuly Bet, die met zijn rafelige naden en strakgesneden synthetische kleding een minder geslaagde collectie had, is het extreemst; zijn heupbroeken dreigden ieder moment van het schaambeen te zakken. Jean-Paul Gaultier liet de onderbroeken boven de heupbroeken uitkomen en Martine Stibon had hoge schouders en lage heupen verwerkt in haar 'junkie chique' fluwelen pakken.

Een langgerekt silhouet vraagt om lange modellen, en dat betekent dat 'lang, bleek en plat' het weer heeft gewonnen van de vrouwelijke vormen. De lichting van Claudia Schiffer en Cindy Crawford is inmiddels niet alleen te oud, maar ook te rond. De nieuwe mannequins heten Jodie Kidd, Stella Tennant, Michelle Hicks en Esther de Jong. Als Stella Tennant - bij veel ontwerpers favoriet en opvolgster van Claudia Schiffer als Chanel-meisje - kleding showt is het niet duidelijk of er een jongen of een meisje loopt.

De Oostenrijkse ontwerper Helmut Lang had zijn hele collectie aan dit androgyne vrouwbeeld opgehangen. Zijn show werd een trieste parade van sluike vrouwen in zwarte hemdjurken met een enkel asymmetrisch accent, een kleurige streep of een iel sjerpje. Helmut Lang borduurt voort op de mode van veredelde onderjurken, nu gemaakt van voile, met afzakkende beha-bandjes op de schouder. Het is een uitgeputte formule, die ook met een paar lagen propperig gedrapeerde organza niet aantrekkelijk wilde worden.

Bij Vivienne Westwood, die deze keer voor het laatst in Parijs haar collectie presenteerde (net als Katherine Hamnett gaat Westwood de volgende keer naar Londen), was de wulpse vrouw weer even terug. Niet alleen zijn Westwoods kleren getailleerd en accentuerend, ze liet ook pronte modellen lopen (onder wie Jerry Hall, de Amerikaanse top-mannequin uit de jaren tachtig) die pruilend, lachend en flirtend met de fotografen eindelijk eens iets vrolijks toonden. Maar onder de gestapelde haardossen en de kanten strikken zat weinig opzienbarends - al waren de mantelpakken met het motief van een borduurpatroon grappig en de hotpants met bijpassend kolbert lichtelijk uitdagend.

Over hun op het Edwardiaanse silhouet geïnspireerde jurken droegen de modellen dan wel beha's in dezelfde stof, maar het bleven fris wit-blauw gestreepte, enigszins tuttige zomerjurken. Soms liet Westwood nieuwe vormen zien, zoals de enorme gouden jurk die er uit zag alsof ze gewoon een lap stof in een grote knoop om een vrouw had gewikkeld.

Net als Westwood heeft Jean-Paul Gaultier een achtergrond als 'punk'-ontwerper. En net als Westwood is hij er uiterst succesvol mee geworden: Gaultier staat al jaren aan de top van de populariteitspolls. In zijn show, gehouden in een zaal voor popconcerten, zat een paar ouderwetse punk-details; de badges die op de kleding gespeld zaten en de foto-prints op visnethemden. En ook zijn jurken hadden een punkachtige uitdagendheid. Wat er aan de voorkant uitzag als een stijf zijden gewaad in A-lijn, bleek aan de achterkant te eindigen in twee smalle panden die het grootste deel van rug, kont en benen onbedekt lieten.

Gaultiers bruidsjurk was dan ook hilarisch. De 'bruid' draaide zich aan het eind van het plankier om en toonde daarmee blote rug en benen - met het bruidsboeket tussen haar billen gestoken.

Zijn de vrouwen van Westwood een beetje slordig en die van Gaultier provocerend, de vrouwen van Chanel zijn op het kunstmatige af perfect. Met identieke pruiken, in de meest bevallige houding op de lopende band showden ze de karakteristieke 'smalle' lijn van Chanel. Ontwerper Karl Lagerfeld had kledingstukken in alle lengtes en stijlen, van romantisch tot zakelijk, van pasteltinten tot zwart leer. Ondanks de verscheidenheid zijn alle ontwerpen toch popperig, zo bleek vooral uit de glitterende finale van avondjaponnen. Dat was geen kleding voor vrouwen, dat waren droomjurken voor Barbie.