Door HANS AARSMAN

Als Ajax thuis speelt en de Arena is uitverkocht, zitten er 50.000 mensen. Hoeveel daarvan zouden van buiten Amsterdam komen? Tienduizend op zijn hoogst. Blijft over 40.000 heuse Amsterdammers. Vorige week woensdagavond maakten mijn broer en ik deel uit van dat gezelschap. We sloegen aan het rekenen.

Amsterdam telt 800.000 inwoners. Delen we dat door die 40.000 ras-Amsterdammers, wat rolt daar dan uit? Dat 1 op de 20 Amsterdammers om de week naar de plaatselijke club komt kijken. Dat is vijf procent. Het landelijk gemiddelde aan intellectuelen.

De hele wedstrijd had ik het gevoel dat ik naar een show zat te kijken, waarvan de uitslag achter de coulissen was doorgesproken. Het enige verschil met een echte show was, dat in de Arena het publiek zich ermee mocht bemoeien. Zodra Overmars de bal kreeg, riepen mijn broer en ik: “Marc, Marc, je kunt het! Wees niet bang! Kruisbanden die weggehaald zijn, kunnen niet meer afscheuren!”

Marc kwam zijn man niet voorbij. Hij struikelde al voor hij goed en wel aan de bal was. Als hij een schietkans kreeg, legde hij de bal opzij. Daar heeft heel Ajax de laatste tijd last van. Op het veld rennen rond: het altijd weten waar de vrije speler staat, het maar één keer de bal raken en het langdradige rondspelen. Het instinct dat het doel moet vinden, is achtergebleven in de kleedkamer.

Het landskampioenschap kunnen we dit jaar wel vergeten. Maar er is nog kans op Zapmans Sympathie Bokaal. Zeker na wat Bobby Haarms tegen Peter van Vossen heeft gezegd. Peter speelt tegenwoordig in Schotland bij Glasgow Rangers. Zo vaak als hij kan vliegt hij de Noordzee over om zijn vrouw en kinderen te zien. En zijn geliefde club. Daar hebben de camera's van 'Ajax!' hem in het vizier gekregen (Veronica, maandag 20.30 uur). Smachtend stond Peter naar de training te kijken. Toen heeft Bobby Haarms tegen hem gezegd: “Doe toch even mee, jongen. Hang je kleren maar aan de haakjes van Frank en Ronald. Die zijn toevallig even weg.” Of dat niet sympathiek is.

Vroeger vond Peter het maar raar dat Frank en Ronald geen zin hadden in het buitenland. We zitten hier goed, riepen die twee altijd. Peter begreep dat niet, iedere voetballer wil toch een keer naar het buitenland? Nu begrijpt hij het wel. Hij verlangt zelfs nog terug naar de tijden dat hij bij Ajax op de gehate reservebank zat. Heimwee. De wortels. Al die mensen die hun boeltje pakken omdat ze denken dat het elders beter is. Ze vergissen zich. Laat Zapman het goede voorbeeld geven. Zapman blijft lekker in Amsterdam. Zijn broer ook. En Frank en Ronald natuurlijk.