Mickelson mist alleen nog een kroonjuweel

In het Schotse St. Andrews wordt het golftoernooi om de Dunhill Cup gespeeld. Het team van de Verenigde Staten is favoriet met topspeler Phil Mickelson, nummer één van de Amerikaanse ranking.

ST. ANDREWS, 12 OKT. Phil Mickelson liet gisteren zien waarom hij momenteel de beste golfer van de Verenigde Staten is. Met nog drie holes te spelen stond hij een slag achter op de Engelsman Lee Westwood. Maar Nickelson scoorde birdies op de zestiende en de achttiende hole. Hij maakte het beslissende punt in de wedstrijd tussen de Verenigde Staten en Engeland in het toernooi om de Dunhill Cup dat wordt gespeeld op de Old Course in St. Andrews.

Het landentoernooi telt zestien deelnemers verdeeld over vier groepen van vier. Donderdag, gisteren en vandaag zij de groepswedstrijden. Morgen spelen de groepswinnaars de halve finales en de finale. De Verenigde Staten zijn favoriet met Phil Mickelson, de nummer één van de Amerikaanse ranking, Mark O'Neara, de nummer drie, en Steve Stricker, de nummer vijf van de ranglijst. De VS won donderdag met 2-1 van Italië en gisteren met 2-1 van Engeland.

Zijn teamgenoten stonden te kijken naar de laatste putt van Mickelson. “Daar word ik niet zenuwachtig van”, zei Mickelson later. “Ik zie het juist als een mooie kans om wat recht te zetten, om mijn teamgenoten te laten zien dat ik voor ze wil winnen.” Donderdag was Mickelson de enige die verloor van een gemiddelde speler op de Europese tour, de Italiaan Canonica.

Mickelson speelt zelden in Europa: een keer per jaar voor het British Open en een of twee keer per jaar voor een aantrekkelijk startgeld. Hij is nu ook in Schotland op de baan: “Ik heb hier vorig jaar het British Open gespeeld en besloot om iedere kans hier te spelen te benutten. De baan zelf is niet zo bijzonder - wij hebben ook in de VS prachtige banen - maar je voelt de gechiedenis als je voor de afslag op de eerste tee staat. Iedereen, alle grote golfers, hebben ooit op dezelfde plek gestaan.”

De 26-jarige Mickelson is momenteel 'moneyleader' op de Amerikaanse tour die sterker is bezet dan de Europese tour. Hij heeft nog één toernooi te spelen en kan op de ranglijst alleen worden ingehaald als hij dramatisch slecht speelt in het laatste evenement. Het winnen van de geldlijst zou voor Mickelson de bevestiging zijn van zijn talent. Hij was jarenlang 'de opvolger van Jack Nicklaus', een typering die deze maand is overgedragen op de twintigjarige Tiger Woods.

Mickelson die als amateur al een toernooi won, heeft meer zeges (acht) op de Amerikaanse tour dan wie ook als 26-jarige, met uitzondering van Nicklaus. Bovendien won hij vorig jaar alle drie zijn wedstrijden in het toernooi om de Ryder Cup. Maar Nicklaus had in overvloed wat Mickelson nog niet heeft: een overwinning in een van de vier jaarlijkse majors.

Net als Colin Montgomerie, de Schot die al vier jaar op rij de Europese moneylist heeft gewonnen, ontbreekt bij Mickelson een kroonjuweel. Mickelson is zich daarvan bewust. “Jack Nicklaus weet dat spelers worden beoordeeld naar hoeveel majors zij hebben gewonnen en ik besef dat ook. Het is onzin om steeds te zeggen dat er volgend jaar weer een kans is. Iedere speler krijgt in zijn carrière maar een beperkt aantal kansen.”

Insiders verwachten dat het niet lang meer duurt voordat Mickelson alsnog een major wint. Hij is geen speler die onder de druk bezwijkt. Hij is juist een speler die graag de spanning opvoert, die uitdagingen nodig heeft. In een wedstrijd in 1990 voor het universiteitsteam van Arizona State gaf zijn tegenstander hem geen vrije drop in een waterhindernis. Mickelson reageerde door de volgende slag vanaf 150 meter met een ijzer-7 in het putje te slaan. “Je had die drop niet nodig”, zei z'n tegenstander.

In hetzelfde jaar gaf Mickelson een andere opponent een par-putt van tien meter cadeau voor hijzelf zijn birdie-putt van twee meter maakte. Nickelson is geen krachtpatser zoals Ernie Els, de Zuid-Afrikaan die zijn belangrijkste concurrent is voor de nummer één-positie op de wereldranglijst. De Amerikaan is ongeveer 1.85 m, maar niet zwaargebouwd en hij moet het op een golfbaan vooral hebben van zijn gevoel en creativiteit.

Hij kan goochelen met een golfballetje. Geen van zijn collega's beschikt bijvoorbeeld over de Phil-flop: Mickelson kan de bal op de tee zetten, uithalen met een volle swing en de bal vijftien tot twintig meter naar achteren slaan. Dat is op toernooien misschien een weinig nuttige slag maar hij kan zo'n volle swing ook gebruiken om vanaf zes of zeven meter over een heuvel te slaan en de bal centimeters van het putje te leggen.

Gisteren bleek hoe gevaarlijk Mickelson is als hij uitgedaagd wordt zijn balgevoel optimaal te benutten. Met een slordige chip op de veertiende en een gemiste putt op de vijftiende hole was hij zijn voorsprong plotseling kwijt. Hij ramde zijn putter op de grond, schrok van het gat dat hij in de grond sloeg, stopte om de plag terug te leggen en aan te drukken. Seconden later, op de tee van de zestiende hole had hij zin woede al verwerkt. De drive was perfect, de tweede slag eindigde op een meter van de pin. Op de zeventiende, de befaamde roadhole, de moeilijkste par-4 ter wereld redde hij zijn par met een putt van drie meter en op de laatste hole deelde hij de genadeklap uit met een birdie.

Zijn tegenstander, Westwood, die afsloot met drie pars is verbijsterd over het geluk dat Mickelson had en de pech die hem zelf ten deel was gevallen. Geluk, zeggen Amerikaanse golfers bij herhaling, dwing je af. “Hoe harder ik train, hoe meer geluk ik heb.”