Opvoeding in dagelijkse gruwel

Georgina Hammick: The Arizona Game, Chatto & Windus, 285 blz. ƒ 45,35

Met de titel van haar eerste roman zet Georgina Hammick de lezer op een verkeerd been waar deze een groot deel van het boek op zal moeten blijven staan. Want met Arizona heeft het niets te maken. Pas op de voorlaatste pagina worden al dan niet concrete plannen gemaakt om de Amerikaanse staat aan te doen en tot aan dat moment is The Arizona Game een soort zelfgemaakt ganzenbord dat gespeeld wordt door Hannah, de ik-figuur, samen met de beide licht-gestoorde vrouwen door wie ze wordt opgevoed. In een huis dat ze Arizona noemen, al is dit een door en door Engelse roman.

Hannah's opvoeding wordt door Aunt Hope ter hand genomen na een ongeluk dat het einde betekent van Hannah's directe familie: haar broer komt om, haar moeder wordt krankzinnig en haar vader verdwijnt naar Australië. Aunt Hope vervult haar taak als opvoedster kordaat maar behoorlijk liefdeloos, al heeft ze haar nichtje tenminste meer affectie te bieden dan haar eigen man, een bejaarde, afgekeurde marinier die zijn ongenoegen verbijt met het fabriceren van huisvlijt. Maar Uncle Ber sterft en maakt plaats voor de mooie Jocelyn met wie tante een lesbische én alcoholische affaire begint. Het eerste deel van het boek is sterk in het relaas van de dagelijkse gruwel en doet in dat opzicht denken aan de verhalen uit vorige decennia van Amerikaanse schrijfsters als Joy Williams, Alice Adams en Bobbie Ann Mason. Hammick beschrijft het intiem en moeiteloos, in een kalme stijl die veel van de ellende een grauwe dagelijksheid meegeeft. Maar nog voor de helft zakt de spanning behoorlijk in, en lezen we hoofdzakelijk meer van hetzelfde.

Aunt Hope is de sterkste figuur in dit boek, een wrokkige vrouw die lijdt onder een slecht huwelijk alsmede een verleden als lerares dat voortleeft in strenge opinies over taal en literatuur. Zo verklaart Aunt Hope haar bezwaar tegen biografieën met haar afkeer van de voorspelbare curve die dat soort boeken altijd maken, 'you know, that semi-circle, up, round and down. I don't like that.' Hammick deelt, als schrijfster, die afkeer met haar, want de chronologie van deze vertelling is flink door elkaar gegooid. Het verleden met Hope en Jocelyn wordt doorsneden met een recenter verleden waarin Hannah een verhouding heeft met de schrijver Diarmid en een heden met de dikke Finch, een zoon die ze haat en voor wie ze vergeefs het portret van de vader probeert te schetsen die ze zich niet herinnert.

Die ingenieuze constructie levert in feite maar één bezwaar op en wel dat de ware toedracht van het fatale ongeluk dat op de achtergrond van deze roman blijft meespelen, pas op het eind wordt onthuld. Dat zet veel van het voorafgaande in een nieuw perspectief, maar komt toch teveel tevoorschijn als een konijn uit die bekende hoge hoed waartoe schrijvers eigenlijk de toegang verboden zou moeten worden.