Elke dag zwaardvis

“Je hebt een mooie mond, maar ik heb mooiere ogen.”

“Ik ben niet in concurrentie met je ogen. Hoe vind je mijn schoenen?”

“Laat eens zien. Nou ja. Ze zullen wel doen wat schoenen moeten doen. Waar kom je vandaan?”

“Californië, heb ik toch gezegd.”

“En je ouders?”

“Mijn vader uit Mexico en mijn moeder uit Rusland. Mijn vader is katholiek en mijn moeder joods.”

“Interessante combinatie.”

“Heb ik je gisteravond op je bek gezoend?”

“Op mijn mond gekust.”

“Wat ik deed was meer op iemands bek zoenen.”

“Noem het zoals je wilt, maar we zijn niet met elkaar naar bed geweest.”

“Behoorde dat dan tot de mogelijkheden?”

“Neem me niet kwalijk. Denk je dat ik idioot ben? Dat ik niet goed wijs ben of zo. En je heet Billy?”

“Een afkorting van mijn namen. Een goede Amerikaanse naam.”

“Ja, een goeie Amerikaane naam.”

“Mooie vrouw.”

“Waar?”

“Daar.”

“Waarom ben je naar New York gegaan?”

“Ik heb de School of Fine Arts gedaan.”

“En toen?”

“Toen ben ik in een afhaalrestaurant gaan werken.”

“Omdat je geen werk kon vinden.”

“Omdat ik zag dat er mensen rondliepen met meer talent dan ik.”

“Ben je trouwens een junk? Als ik vragen mag.”

“Een junk? Waarom vraag je dat?”

“Intuïtie. We zitten hier aan dit zwembad, ik zie die twee ligstoelen die ze in het water hebben gegooid en dan kijk ik naar jou, en opeens vroeg ik me af of je een junk was.”

“Kan het je niets schelen wat ik van die vragen vind?”

“Ik geef niets om je.”

“Oh. Oké. Oké. Dat kom hard aan.”

“Je wilde mij toch niet vertellen dat je iets om mij gaf. Na twaalf uur. Veertien uur. Dat ga je me toch niet vertellen, hoop ik.”

“Ik was het eigenlijk wel van plan.”

“Wat heb je gedaan op die School voor Fine Arts?”

“Film.”

“Waarom?”

“Ik zag Hiroshima, mon amour en toen dacht ik...”

“Toen dacht je: dat wil ik ook.”

“Zo ongeveer. Heb je hem gezien?”

“Lang geleden. Ik kan me alleen nog de manier herinneren waarop ze Hiroshima zeiden.”

“Het ging erover dat je niet mag vergeten.”

“Het ging erover dat je moet vergeten, maar dat het niet lukt.”

“Ik heb ervoor gestudeerd.”

“Niet mogen vergeten is iets van politici, maar moeten vergeten en niet kunnen, is iets van mensen.”

“Waarom zou je moeten vergeten?”

“Om te leven bijvoorbeeld.”

“En als je nou niet wil leven?”

“Dan heb je pech gehad.”

“Je bent een fucking arrogante klootzak.”

“Het heeft niet geholpen.”

“Wat?”

“Dat ik in rozijnen ben gaan handelen.”

“Wat deed je daarvoor?”

“Ik schreef.”

“En daar ben je mee gestopt?”

“Om economische redenen. Om persoonlijke redenen.”

“Zoals?”

“Ik wilde een komiek zijn.”

“En toen?”

“Samen met een vriend maakte ik een programma. The dirty jews and the art of spitting. Daar hebben we een half jaar mee opgetreden. Vooral in ziekenhuizen en bejaardentehuizen.”

“En waar ging het over?”

“Over spugen. Ik deed bijna de hele voorstelling niets anders dan spugen. De eerste rij werd zeiknat. Maar we konden geen tweede programma bedenken. Grappiger en wanhopiger dan the art of spitting lukte ons niet en toen zijn we in rozijnen gaan handelen. Heb je aids?”

“Ik doe een keer per jaar een test. Zie je iets aan me?”

“Intuïtie, zei ik toch.”

“Waarom ben jij naar New York gegaan?”

“Ik ben met mijn vriendin meegekomen.”

“Waar is die nu?”

“In Nederland, maar ze komt over een week terug.”

“Hoe oud is ze?”

“Ik praat niet met mijn maîtresse over mijn vriendin.”

“Ben ik je maîtresse?”

“Mijn geheime platonische maîtresse.”

“Waarom platonisch?”

“Voor driehonderd dollar kan ik naar bed met vrouwen die mooier zijn dan jij.”

“Je geheime platonische maîtresse. Is dat een aanzoek?”

“Een aanbod.”

“Wat zit er voor mij in?”

“Ik betaal het eten.”

“Nieuwe jurkjes?”

“Als je dat wil.”

“Hoeveel geld is er?”

“Genoeg om een maand zeer royaal van te leven, of twee jaar in relatieve armoede.”

“Dan kies ik voor die maand.”

“Laten we een contract maken. Billy en Arnon verklaren hierbij dat Billy voor onbetaalde tijd de geheime platonische maîtresse van Arnon zal worden. Behalve eten, reiskosten, en een jurkje zo nu en dan kan Billy geen financiële aanspraken uit deze overeenkomst afleiden. Billy verklaart met niemand over deze overeenkomst te zullen spreken, ook zal zij nooit aan derden te kennen geven dat zij Arnons geheime platonische maîtresse is.”

“Wat heeft dat nou weer te betekenen?”

“Ik ben niet alleen een fucking arrogante klootzak, maar ook nog een beetje paranoïde. Heel klein beetje, niets om je ongerust over te maken. Is dat je echte kleur haar?”

“Waar?”

“Daar bij de wortel.”

“Dat is mijn echte kleur.”

“Dan hebben we dezelfde kleur.”

“Je hebt me al tien minuten niet beledigd.”

“Je bedoelt, het is mijn lust en mijn leven, en ik heb het nu al tien minuten niet gedaan. Maak je je ongerust?”

“Met de meeste mannen gaat het zo: za laten je de hele tijd praten en twee uur voordat ze met je naar bed gaan, zijn ze het met alles wat je zegt eens.”

“Wat grappig, dat daar zo'n schema voor is.”

“Je bent tien keer zo intelligent als ik.”

“Wil je me een cursus geven 'hoe word ik macho'?”

“Maakt dat deel uit van ons contract?”

“Ja.”

“Waarom sluit je eigenlijk contracten met me af?”

“Omdat je een fucking arrogante klootzak weerwoord geeft.”

“En waarom sluit ik contracten met jou af?”

“Misschien wel omdat je een halve junk bent. Of gewoon ziek. In je hoofd. Of in je lichaam. Ik ben geen dokter, ik waarschuw je alvast.”

“Dank je.”

“Je lijkt op een jongetje uit het getto.”

“Een wat?”

“In de film Nacht en nevel van Resnais zit een jongetje, daar lijk je op.”

“Maar ik ben een meisje.”

“Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.”

“Wil je met me trouwen?”

“Ik dacht dat je min maîtresse ging worden.”

“Ik ben nog nooit getrouwd. Laten we trouwen in Las Vegas.”

“Denk je dat getrouwde mensen eerder in de hemel komen?”

“Je zei toch dat niet mogen vergeten iets van politici was en moeten vergeten, iets van mensen.”

“Als jij dat zegt, zal ik het wel gezegd hebben.”

“Maar voordat we trouwen gaan we naar het paardenracen.”

Zo veranderde de handelaar in rozijnen in een minnaar. Een platonische minnaar die bij zijn geliefde een cursus ging volgen 'hoe word ik macho'.