Popgroep Skunk Anansie wil met nieuwe cd vliegende start continueren; 'Popmuziek en politiek gaan goed samen'

Negen dagen had de Engelse groep Skunk Anansie nodig om de nummers voor de nieuwe cd Stoosh te schrijven. “Op de tiende dag hebben we uitgerust en op de elfde zijn we begonnen met opnemen.”

Skin ziet er uit als een Afrikaans beeld. Haar uitstekende achterhoofd glimt alsof het van hout is, in plaats van huid. Het hoofd lijkt bijna te groot voor de frêle schouders. De zwarte, uitdagend kaalgeschoren zangeres van de Engelse groep Skunk Anansie beweegt zich behoedzaam en praat met een hoge, zachte stem. En dat is onverwacht, want als Skin zingt, is het volume oorverdovend en op het podium rent ze als een nerveuze windhond heen en weer. Maar vandaag praat ze niet veel, want Skin dreigt haar stem kwijt te raken. Bovendien wil ze haar muzikanten de kans geven zich uit te spreken. Skunk Anansie is namelijk een band, en geen zangeres met omlijsting.

Skunk Anansie brak dit jaar door met de single Weak. Het nummer begint breekbaar maar ontwikkelt zich tot een luidruchtige meezinger, waarin 'zwakheid' als een verdienste wordt bezongen. Het rockidioom waarin de groep musiceert trekt doorgaans een overwegend mannelijk publiek, maar Skunk Anansie heeft een grote vrouwelijke aanhang. Op het laatste Pinkpop-festival stonden bij hun optreden alleen maar meisjes vooraan en tijdens Weak rolden bij sommigen de tranen over hun wangen. “Skin is 'a woman's woman' ”, zegt gitarist Ace. “De meisjes bij onze optredens zijn niet geïnteresseerd in de mannelijke bandleden. Ze komen ons na afloop allemaal vragen of we ze aan Skin willen voorstellen.”

Als opvolger van de debuut-cd Paranoid & Sunburnt (1995) brengt Skunk Anansie deze week Stoosh uit. Ook op Stoosh heeft Skunk Anansie weer een 'scherp' geluid. Drums en gitaarriffs klinken strak en afgepast, maar krijgen hun voortdenderende kwaliteit door de opgewonden, schreeuwerige zang van Skin. De afgemetenheid krijgt bovendien nog tegenwicht van de volle, 'ronde' basklanken die bassist Cass produceert. Volgens Skin komt de prominente rol van de basgitaar voort uit hun liefde voor reggae. “Wij zijn opgegroeid met zware dubbassen en echoënde drums. Ik wist altijd al: als ik ooit een band begin, moet je bij onze muziek de bas steeds in je middenrif voelen trillen.” Bassist Cass meent dat de bas in de door gitaarsolo's gekleurde rockmuziek doorgaans tekort wordt gedaan. “Niet dat ik er nu direct actie voor wil gaan voeren. Maar die lage tonen zijn voor mij gewoon een natuurlijke behoefte. Als ik thuis voor mijn stereo-installatie sta, draai ik ook de bassen helemaal open.”

Stoosh opent met het nummer Yes, It's Fucking Political. Zo aan het begin van de cd lijkt deze provocerende titel een leidraad, waarmee de luisteraar Stoosh moet beluisteren. De tekst is simpel: 'Yes, it's fucking political/ Everything is political'. “Het is voor ons een thema. Door het nummer zo aan het begin te zetten, weet iedereen dat wat er daarna volgt ook in een politiek licht gezien kan worden”, zegt Skin. Ze heeft zich, als zwarte vrouw, verklaard homoseksueel en boegbeeld van een rockband, al regelmatig uitgesproken voor het belang van een politiek bewustzijn.

“Popmuziek en politieke ideeën gaan goed samen. En bij ons is politiek gewoon één van de onderwerpen. In je muziekcollectie heb je meestal van alles: of het nou de politieke boodschappen zijn van Rage Against The Machine, of dat het opera's zijn, die meestal verhalen vertellen, of Elvis Costello met zijn ironische liefdesliedjes; en dat geldt ook voor onze muziek. Muziek heeft wat dat betreft dezelfde kwaliteit als een goeie vriendin. Je kunt met haar praten over relatieproblemen, discussiëren over politiek of vreselijk bezopen met haar worden. Het laat zich niet beperken.”

Skunk Anansie maakte met Paranoid & Sunburnt een vliegende start. De groep tourde achttien maanden bijna onafgebroken en haar leden hebben het afgelopen jaar welgeteld tien dagen vakantie gehad. Tussen de vele grote festivals die Skunk Anansie deze zomer aandeed, werd de nieuwe cd opgenomen. “In negen dagen hebben we de nummers geschreven, op de tiende dag heben we gerust en op de elfde dag zijn we begonnen met opnemen”, vat Ace het scheppingsproces samen.

All I Want (“over hebzucht, maar ik verplaats me in iemand anders”, zegt Skin) wordt de nieuwe single. Dat het nummer geschikt was om als single uit te brengen bleek bij optredens, waar het door iedereen al meteen werd meegezongen.De snelle werkwijze van Skunk Anansie (de cd werd in vijf weken opgenomen) is noodzaak, zeggen de muzikanten. “Het is een race. En wij zijn allemaal eind twintig, dus wat ouder dan veel beginnende muzikanten, en we weten dat het zo werkt. We hebben onze vorige bands ten onder zien gaan aan te weinig inzet. Als ik even vrij ben denk ik al 'wat zonde, wat had ik allemaal niet kunnen doen op deze dag'.”

Het muzikantenbestaan eist zijn tol. Toen de bandleden na achttien maanden touren weer eens thuis kwamen, konden ze allemaal concluderen dan hun relaties waren stukgelopen. In Skins teksten heeft dit zijn weerslag gekregen in nummers als Brazen (Weep) en Twisted (Everyday Hurts). Het gevoelige Brazen (Weep) zal ongetwijfeld net zulke emotionele reacties bij het publiek oproepen als Weak. Wordt Skin zelf wel eens zo diep geraakt door een song? “Ja, laatst bij een concert van Bootsy Collins in Londen. Je zou het niet verwachten bij hem, maar dit was een van de meest emotionele dingen die ik ooit gehoord had. Maar ik huil niet zo vaak hoor”, zegt Skin.

Stoosh van Skunk Anansie is 7 oktober verschenen bij Virgin