Harde noten in project PC

EINDHOVEN, 8 OKT. Zaterdagavond wilde Cor Baan ondanks alles toch een sociale verplichting nakomen: het Rode Kruis-diner in Eindhoven. Toen hij na twaalven vertrok, werd de president-directeur aangeschoten door een medewerker van het Stan Huygens Journaal, de society-rubriek van wakker Nederland. Baan zou maandag toch een belangrijke mededeling doen?

“Ik wist niet of hij stond te bluffen”, bekende Baan gistermiddag. Hij is sinds begin 1992 eerste man bij DAF; Baan mocht na het bankroet en de herstart in 1993 van de nieuwe aandeelhouders aanblijven. De kennis van de Telegraaf-journalist gebruikte Baan naar eigen zeggen niet als drukmiddel in de onderhandeling met Mark Pigott (42), per 1 januari topman van truckfabrikant Paccar (14.000 werknemers). De familie Pigott heeft nog steeds een controlerend belang in de onderneming, ooit opgericht door Marks overgrootvader. Het was volgens Baan de eerste keer sinds 1993 dat DAF met een partij praatte die het concern helemaal wilde kopen.

“Mark en ik hadden elkaar lang niet gezien, en hij belde begin maart of hij eens langs kon komen, hij was toch in Engeland. Dus ik zei: goed. Iedereen kent nu eenmaal iedereen in onze bedrijfstak, net als in de olie-industrie of onder brouwers. Wij zijn door de fabriek gewandeld. We talked the market. Begin april volgde een tweede ontmoeting, nu ook met de financiële directeur en de secretaris van Paccar erbij. Ik ben een paar keer naar Seattle geweest. De codenaam van het project was PC. Voor Paccar.”

Baan gaf het project geen ingewikkelde verdere codenamen, zoals KPN bleek te gebruiken bij zijn voorbereidingen voor het bod ter waarde van 2,7 miljard gulden ('Operatie Gold') op de Australische vervoerder TNT. Nee, de Amerikaanse vertegenwoordigers kwamen gewoon over de vloer in Eindhoven, zij kwamen zelfs door de voordeur. Dat zou het minste opvallen, dacht Baan. Naar verluidt gingen de onderhandelingen in de zomer zelfs volledig in de ijskast, toen Paccar niet met het bedrag over de brug wilden komen dat de commissarissen eisten. Over het onderhandelingsproces wil Baan geen details kwijt.

“Het was zeker niet idyllisch. Wij hebben harde noten moeten kraken. Onder meer uitvoerig over de prijs gesproken.”

De toekomst voor Baan (57)? “Doorgaan. Het is toch veel te leuk.”