Een pijnlijk weerzien met 'Harry'

Tragisch kan het lot zijn van de komiek die, al of niet gedwongen, de samenwerking met zijn partner verbreekt en alleen verder gaat. Niet iedereen is een Freek de Jonge.

Harry Vermeegen is in zekere zin een tv-komiek, hij werd dat althans steeds nadrukkelijker in zijn rol van partner van Henk Spaan. Hun sportprogramma Nieuwe koeien had op het laatst niet zoveel meer met sportjournalistiek te maken, het was puur amusement geworden, vaak van de beste soort. Toch zat er altijd nog wel één gesprekje met een topvoetballer of topcoach in dat een onthullend kijkje bood op 's mans gedachtenleven. Vermeegen is een zeer goede 'zuiger' die tussen zijn grapjes door plotseling naar het hart van zijn gespreksgenoot kan doorstoten.

Het is jammer dat de heren ruzie hebben gekregen. Hun Nieuwe koeien was aan enige vernieuwing toe, maar daartoe achtte ik hen wel in staat: per slot van rekening hebben ze destijds ook met succes het doodlopende spoor van hun satirische programma Pisa verlaten. Voetbal, dát was hun onderwerp, en hun liefde daarvoor hadden ze omgezet in een zeer bijzonder programma, waarvan ik ook in het buitenland eigenlijk nooit een equivalent heb gezien.

Spaan en Vermeegen zijn inmiddels bij Veronica voor zichzelf begonnen. Spaan met vier delen van het voetbalmagazine Hard gras, waarvan vooral de twee delen over Marco van Basten heel interessant waren. Harry Vermeegen heeft voor zijn nieuwe programma zijn belangrijkste gimmick meegenomen: de lange regenjas waarnaar het programma ook is vernoemd. Wat de fez was voor Tommy Cooper, is de regenjas voor Harry Vermeegen.

Het werd in De regenjas een pijnlijk weerzien met 'Harry', zoals iedereen hem noemt. Misschien moet hij zijn vorm nog vinden, maar ik vrees dat Spaan als inspirator belangrijker voor hem is geweest dan hij heeft beseft. Ik vermoed achteraf dat Spaan ook degene was die niet alleen onderwerpen mede bedacht, maar ze ook tegenhield en schrapte als het resultaat teleurstellend was. De regenjas mist zo'n strenge eindredacteur.

Vermeegen moet overmoedig zijn geworden, hij zal gedacht hebben: was ik niet degene die bepalend was voor Nieuwe koeien met al die leuke gesprekjes buiten de deur? Het is een misrekening. Spaan en Vermeegen hadden elkaar binnen het raam van dat programma nodig als een Siamese tweeling. De buitenpret van Vermeegen vond een contrapunt in de studio met de kankerende Spaan. Hun dialogen waren het merg van het programma.

Voor De regenjas heeft Vermeegen een groot aantal oude ingrediënten van Nieuwe koeien overgenomen. Het jonge voetballertje, de dweepzieke meisjes, het langere gesprek met de topper (Blind), het gesprek met de bondscoach. Ik zag één nieuw element: thuis met onbekende mensen naar een top-wedstrijd kijken. Spaan zou het geschrapt hebben.

Vermeegen zat en liep erbij alsof hij er zelf niet in geloofde. Het werd een saai, humorloos programma. De gesprekken met Hiddink en vooral Blind leverden niets op, en mijn vertedering voor jonge voetballertjes en dweepzieke meisjes is aan slijtage onderhevig.

Misschien komt alles nog goed. Het was immers pas het eerste programma. Maar ik heb angstige voorgevoelens die nog versterkt worden door de beelden die ik onlangs van zo'n patserig, weemakend voetbalgala op tv zag. Harry Vermeegen, niet in regenjas, maar in smetteloze smoking, als prijsuitreiker aan voetballers. Je kon toen al zien dat er niemand meer achter hem stond die zijn hand op zijn schouders legde en vaderlijk zei: “Doe dat nou niet, Harry.”