Bragg zoekt een babysitter

Concert: Billy Bragg. Gehoord: 7/10 Paradiso, Amsterdam.

Waarom zijn er vrouwen die een piercing door hun navel nemen? Omdat ze geen sik aan hun kin kunnen laten groeien. Aldus Billy Bragg bij zijn langverwachte terugkeer op het podium, gisteren in Paradiso.

De elektrische bard uit het Engelse Barking nam vijf jaar vaderschapsverlof na zijn voorlaatste album Don't Try This At Home, waarop hij voor het eerst met een voltallige rockband speelde. Voordien werd Bragg vooral bekend als de door folk en punk beïnvloede Cockneyzanger met de goedkope elektrische gitaar, die in zijn eentje het internationale socialisme propageert met politiek gekleurde liefdesliederen.

Dat klinkt saaier dan het in de praktijk uitpakt, want Bragg is bovenal een humorist die weet hoe je een zaal vol rumoerige muziekliefhebbers moet bespelen. Hij praat bijna net zoveel als hij zingt en als stand up comedian zou hij glansrijk zijn boterham kunnen verdienen.

“De Internationale?”, beantwoordde hij de roep op een verzoeknummer. “Een eersteklas hotel; ik logeer er zelf!” Nog meer hilariteit wekte zijn monoloog over de verwarring die er heerst over politieke kleuren: in Amerika vinden ze je al een rooie rakker als je lid wordt van de bibliotheek. En als groen in Nederland de kleur van de christendemocraten is, welke kleur schiet er dan over voor de milieupartij?

In zijn simpele maar doeltreffende liedjes pleit Billy Bragg voor politiek op een menselijk niveau, hetgeen hij omschrijft als 'socialism of the heart'. Soms komt de boze punkzanger in hem naar boven, maar de meeste liedjes van zijn nieuwe cd William Bloke zijn milder van toon.

In The space race is over herinnert hij zich zijn oude droom om ooit nog eens op de maan te lopen, een verloren ideaal nu het gouden tijdperk van de bemande ruimtevluchten voorbij is. De fraaie soulsong Sugardaddy kondigde hij aan als 'een falsetballade bij wijze van kritiek op het kapitalistisch systeem'. Niet de val van de Muur heeft het socialisme ondermijnd, betoogde hij, maar juist het feit dat er ooit een muur werd opgetrokken.

Door zijn vaderschap moest de tekst van zijn bekendste nummer A new England worden aangepast. Looking for another girl werd looking for a decent babysitter. Verplaatste hij zich vroeger in de rebelse punkrocker die hoofdschuddend zag hoe zijn klasgenoten al achter de kinderwagen liepen, nu stelt hij tevreden vast dat hij er zo cool uitziet als hij de baby mee uit wandelen neemt.

Ondertussen heeft hij nog niets van zijn scherpte verloren. Hij hield zijn publiek aan de grond genageld met tedere liefdesliedjes en een op muziek gezet gedicht van Rudyard Kipling. “De man van het Jungleboek”, verklaarde Bragg, “dus wie de Disneyfilm gezien heeft, kent de meeste van zijn liedjes al.”