Foster en Wess op reünie bij De Graaff

Concert: Frank Foster en Frank Wess (rieten), trio Rein de Graaff. Gehoord: 5/10 Vredenburg Utrecht. Verder: 7/10 Theater Vrijthof Maastricht, 8/10 Gele Zaal Gent, 9/10 Dizzy Rotterdam, 10 okt BIMhuis Amsterdam.

Ze zijn allebei rond de zeventig, maar staan erbij alsof ze net de vijftig zijn gepasseerd. Vooral dat staan is opmerkelijk want ze zaten ruim tien jaar naast elkaar op een stoel, de saxofonisten Frank Foster en Frank Wess. Ze sleten hun vroege volwassenheid namelijk in het swingorkest van Count Basie die bij hun komst in '53 net begon aan zijn tweede jeugd. Met concerten en plaatopnamen aan de lopende band, dat laatste vooral voor de labels Roulette en Verve.

De twee Franken waren bij dit alles zeer betrokken, in de rietsectie, als solist of arrangeur. Daarnaast hadden ze ieder nog hun eigen kleine (bebop-) groepen en ook daarin vonden ze elkaar met enige regelmaat, ook na hun vertrek uit de band van Basie. Een van de laatste ontmoetingen vond plaats in '84 en leverde de plaat Frankly Speaking op, tevens het motto van de huidige reünie die door pianist Rein de Graaff werd georganiseerd.

Als verwijzing naar die plaat wordt in Vredenburg Fosters An' all such Stuff as 'Dat gespeeld, een blues in het tempo 'medium bounce', een ideaal vehikel om op te soleren. Dat Wess een wat huiselijker en intiemer geluid heeft en Foster graag met veel noten strooit is geen verrassing, de laatste heeft vaak naar John Coltrane geluisterd.

Dat blijkt niet alleen uit de ballad Ill Wind waarvoor hij helaas de sopraansax gebruikt maar ook uit zijn versie van Ellingtons klapstuk In a Sentimental Mood dat stampvol Coltranesque 'sheets of sound' zit. Frank Wess staat bij dit laatste stuk bescheiden ter zijde maar scoort met zijn versie van de musical-hit I've grown accustomed to her Face in een latin-arrangement met hemzelf op dwarsfluit. Het klinkt symphatiek en onderhoudend en bevestigt wat kenners over deze 'Two Franks' in dikke naslagwerken al noteerden in de voltooid verleden tijd: Frank Foster was de betere, modernere saxofonist en Frank Wess zette het fluitspel in de jazz op poten.