Zwuifje hedendaagsheid in wereld van Madelief

Madelief. Zondag Ned.3, 10.05-10.30u.

De boeken van Guus Kuijer over Madelief horen tot de leukste boeken voor kinderen tot een jaar of negen, tien. Van zulke boeken moet dus, dat spreekt vanzelf, iedereen met zijn vingers afblijven: niet opnieuw illustreren (de tekeningen van Mance Post zijn prachtig) niet hertalen, geen musical van maken en al helemaal niet verfilmen met ineens een echt meisje in de hoofdrol en een echt vriendje Robbie - dat kan allemaal niets worden. Maar natuurlijk moest dat toch gebeuren, want niemand kan ooit ergens afblijven. Ineke Houtman en Rita Horst van de VPRO hebben een meisje Madelief gezocht, de boeken herschikt en in elkaar gedrukt tot overzichtelijke afleveringen en vanaf aanstaande zondag is de tweede Madelief-reeks op de televisie te zien. En die is, het valt niet te ontkennen: geweldig.

De maaksters hebben op een verbluffende manier eerbied voor de sfeer en de tekst van de boeken vermengd met een zwuifje hedendaagsheid en verfilmbaarheid. Waardoor Madelief niet meer een typisch jaren zeventig-kind is, maar een jaren negentig-kind dat als ze alleen thuis is met een bak chips op haar buik voor de tv ligt te zappen, zonder dat ze daar verder erg anders van wordt. Ze schreeuwt iets minder dan in de boeken.

Het wonderbaarlijkste van alles is de hoofdrolspeelster zelf, de negeneneenhalfjarige Madelief Verelst. Alsof ze in het geheel niet speelt, ze is gewoon Madelief, daar hoeft verder niemand aan te twijfelen. Alles in deze serie is 'echt' met de echtheid die gestileerdheid weet op te leveren: de stad is echt, al worden er routes gevolgd die niet kunnen bestaan, de school is echt, al is zo'n onderwijzer niet helemaal denkbaar, de kamer van Madelief is echt, het wat stugge zwijgzame vriendje Robbie - wie ernaar kijkt heeft het gevoel in een andere wereld te zijn binnengedrongen, met inbegrip van de bij die wereld horende fantasieën. Het enige mindere aan de verfilming is de moeder van Madelief. Die hoort leuk te zijn, geestig, warm, ook al heeft ze het wel eens druk. Maar Margot Dames maakt van haar een spichtig carrièretrutje dat geen greintje warmte uitstraalt en dat schijnt te denken dat je veel van je kind houdt als je dat maar 's avonds met veel zoenen welterusten zegt. Dat klopt ook binnen de televisiebewerking niet.

Madelief is hartveroverend in haar verlangen naar net zo'n groot gezin als dat van Robbie die een sliert broers en zusjes heeft terwijl Madelief alleen is. We zien Madelief een keer opgepropt tussen diverse kinderen en de vader van Robbie op de bank zitten, een koekje soppend in chocola, en ze straalt daarbij zo'n innige tevredenheid uit dat je haar wel een beetje beklaagt om dat ongezellige huis van haar met die magere moeder die er nooit is. Ach, je wilde wel bij Madelief in de klas zitten, en met haar en Robbie over de bouwvallen en halve braaklandjes rondscharrelen en met de hele klas uit de school sluipen om naar Artis te gaan. Dat kan niet natuurlijk. Maar gelukkig is de wereld van Madelief weer zes zondagen op televisie.