Michael Presley

Deze week landde een raket een paar keer in de Amsterdamse Arena. Maar uit het ruimtevaartuig kwam niet Elvis, die, zoals bekend, op een verre planeet woont. Wel had de zanger die in de deuropening van het voertuig verscheen een gouden pak aan, net als Elvis in zijn hoogtijdagen. En evenals Elvis in het laatste decennium van zijn aards bestaan had de zanger in de Arena de laatste jaren een metamorfose ondergaan.

Veranderde Elvis in de periode na zijn come back in 1968 tot zijn vertrek van de aarde in 1977 van een gestroomlijnde atleet in een bizar dikke man in strakke jumpsuits, de artiest in het stadion is in de loop van de jaren veranderd van een aardige negerjongen met kroeshaar in een wit androgyn wezen in rare pakken.

Er is nog meer dat de wit geworden zanger deelt met Elvis. Veranderde Elvis de popmuziek in het midden van de jaren vijftig definitief door blanke en zwarte muziekstijlen met elkaar te verzoenen, de musicus uit de raket smeedde eind jaren zeventig blanke rock en zwarte soul tot een geheel dat grote invloed had op de popmuziek. Allebei hebben ze ook een ongelooflijke reeks hits op hun naam staan, en allebei blinken ze uit in larmoyante ballads en liefdesliedjes.

Ook de kritische waardering voor het oeuvre van Elvis en dat van de wit geworden zanger vertoont parallellen: hun vroege werk staat hoog aangeschreven, maar over het late werk zijn de critici minder te spreken. Zoals Elvis in zijn Las Vegas-tijd werd verguisd, zo betitelden de meeste critici de voorstellingen van de Arena-zanger als wansmaak. Maar wat de critici ook vinden, aan de populariteit van beide sterren kunnen ze niets af doen.

De overeenkomsten gaan nog verder. Elvis was The King tout court, de zanger in de Arena noemt zich The King of Pop. En terwijl The King in Graceland woonde, heet het landgoed van The King of Pop Neverland. Als ze niet moeten optreden, trekken ze zich het liefst daarin terug om zich over te geven aan vreemde seksuele praktijken en hun personeel tot wanhoop te brengen met hun grillige gedrag. Beide koningen neigen ook tot verslaving aan pillen, die zorgen voor terugkerende lichamelijke en geestelijke ineenstortingen. Maar wonderlijk genoeg zijn ze altijd productief gebleven. En, nog wonderlijker, hoe vreemd hun gedrag en uiterlijk ook zijn en hoeveel rare verhalen ex-vertrouwelingen ook over hen vertellen, ze verliezen niets van hun aantrekkelijkheid. Sterker nog, hoe ouder beide sterren worden, hoe meer mensen op hen willen lijken: Elvis en The King of Pop zijn de enige twee musici met legers imitatoren over de hele wereld.

Het is duidelijk: Michael Jackson, de ex-man van de dochter van The King, is de Elvis van onze tijd.