Chirac scoort met Bosnië-akkoord diplomatiek punt

PARIJS, 4 OKT. Toen de middelste stoel werd weggehaald achter de door vlaggen omgeven tafel, was het duidelijk dat president Chirac had nagedacht over de rol die hij wilde vervullen bij bereiken van een akkoord tussen de presidenten van Servië en Bosnië-Herzegovina.

Toen de drie mannen, met enige uren vertraging, verschenen, bleek Chirac te blijven staan, bijna net zo als president Clinton daags tevoren op het Witte Huis. Er waren twee verschillen: tussen Israel en de Palestijnen verkeerde de animositeit in een extreem ontvlambare fase, en het akkoord tussen Milosevic en Izetbegovic was al langer in de maak en is maar een stap op weg naar vrede.

Zijn grijns verraadde desondanks dat Chirac de strelende ironie niet ontging. De president, die sinds zijn aantreden zeventien maanden geleden een nieuwe Franse wilskracht als alternatief diplomatiek bemiddelingsbureau heeft getoond, haalde een punt binnen, en hij wilde het weten. Als vanavond Yasser Arafat komt vertellen hoe het in Washington was, spint de kat van het Elysée weer een beetje luider.

Vlaggen, stoelen en microfoons zijn kleine symbolen die vaak beter verklaren wat honderd diplomatieke volzinnen verhullen. Netanyahu, Arafat en Hoessein op het Witte Huis zaten aan hun stoelen geklonken, als levende tekens van impasse. Chirac liep gisteren in de prachtige tuinzaal van zijn nog wat mooiere paleis als een blije schoolmeester zijn twee geslaagde leerlingen te beredderen. “Korte verklaringen zijn vaak de beste”, zei hij, in contrast met de vele woorden die Clinton nodig had om uit te leggen dat zijn poging niet helemaal mislukt was.

Het is zeker dat Chirac, zeker in het Midden-Oosten en ex-Joegoslavië, de smaak te pakken krijgt en nieuwe vormen van gaullistische diplomatie ten beste zal geven. Zolang Europa geen stem heeft gevonden, krijgt hij er kansen genoeg voor. Of krijgt Europa mede daardoor zo moeizaam een gezicht naar buiten?