MUB

De oplossing die prof. Koolhaas na een uitstekende analyse aanreikt (18 september), klinkt democratisch, maar zadelt de universiteiten met een schier onoplosbare machtsstrijd op. Want wie zal het uitzoeken en vaststellen? Niet de oude radenstructuur, die daarmee over zijn eigen graf zou regeren. Alleen het College van Bestuur? - en dat zou een hiërarchische oplossing betekenen.

Het College van Decanen? - een al even autocratische oplossing. Zeker niet in Wageningen: aan de Landbouwuniversiteit Wageningen is er maar één decaan. De ene faculteit der landbouwwetenschappen richt zich inmiddels feitelijk op vier thema's: landbouw, milieu, natuur en voeding. Elk van deze thema's heeft biologische, natuurwetenschappelijke, sociaal-economische en menselijke aspecten.

Hoewel het in de kern om een ecologische problematiek gaat, is de uitwaaiering in de toepassingsgebieden zo divers, dat dit hele gebied onmogelijk door één decaan overzien kan worden. Desondanks structureert het wetsontwerp MUB echter heel weinig beneden het niveau van de decaan en laat dus kennelijk het grootste deel van de LUW aan een interne (en schier) eindeloze machtsstrijd over.

Door medebestuur van personeel en studenten is de bestuurlijke structuur van een megafaculteit zeer wel op te tuigen, zoals het verleden heeft geleerd. Maar dan moet de wet wel een globale bevoegdheids- en machtsverdeling aanreiken!

Helderheid is ook wenselijk op het niveau van de vakgroepen. De wettelijke basis van de vakgroepen vervalt in het Wetsontwerp MUB, zodat personeel en studenten daar weer overgeleverd zullen zijn aan de luimen van een - hopelijk verlicht - despoot. Ook daar zou de wetgever m.i. duidelijkheid en democratische rechten aan betrokkenen moeten bieden!

Wetenschappelijk onderwijs en onderzoek varen wèl bij inzet, creativiteit en inspiratie van betrokkenen; het hiërarchiseren daarvan, alsof niveau op commando bereikt kan worden, spant echter het paard achter de wagen.