Nobelprijs

Een Nobelpijs voor Bob Dylan? De legendarische 'protestzanger', beroemd door azijnzure aanklachten tegen militairen, hoogleraren en wereldleiders, is voorgedragen voor de Nobelprijs voor de literatuur. Door hoogleraar Gordon Ball, van het Militaire Instituut in Virginia.

Is dat de wraak van het Pentagon? Een poging de zanger te begraven onder het gewicht van een zwaarmetalen onderscheiding? Een afkoopsom? Zal hij de prijs pas krijgen als hij belooft nooit meer op te treden? Waarschijnlijk niet. Dylans voordracht zal wel de zoveelste poging van de westerse wereld zijn om de eigen pophistorie te bemeesteren. Hij kreeg al eens een eredoctoraat, en werd in 1992 geëerd met een vier uur durend jubileumconcert in New York.

Misschien wil de hoogleraar er dus bij zijn voor het te laat is. De 53-jarige Dylan vertoont alle tekenen van het harde leven 'on the road'. Een gehavende en vaak onverstaanbare zangstem, slinkend publiek, en een gezicht waarmee alleen een fabrikant van schuurpapier nog reclame zou willen maken. Zijn concerten zijn keel dichtknijpende wandelingen langs de rand van de afgrond, met af en toe een uitschieter naar de hoogste top.

Herinnerd zal Dylan natuurlijk vooral worden door de 'maatschappijkritische' en psychedelische teksten uit zijn beginjaren, die elke veteraan-Dylanoloog nog achterstevoren en in zijn slaap kan opdreunen. Dylan zelf overigens niet: voor concerten bladert hij tegenwoordig driftig door 'Bob Dylan: Lyrics', om zijn door whisky en nicotine verschrompelde geheugen op te frissen.

Maar Dylan heeft ook hilarische teksten geschreven, bijbelse doemliederen, en niet te vergeten opbeurende liefdespoëzie ('It's a wonderful feeling/ just to know that you really exist'), afgewisseld met mysogyne bluf en rancuneus natrappen ('Tell me where it hurts you, honey/ I'll tell you who to call').

Voeg daarbij zijn aangrijpend schurende stem en zijn verbluffende dictie - Dylan kan een frase nog steeds een halve seconde of een half uur laten duren - en het pleit is beslecht: natuurlijk moet deze man die prijs krijgen! De originele troubadours van de Middeleeuwen mogen dood zijn, zo krijgen ze met terugwerkende kracht nog een opkontje.

Eén tip voor het Nobel-comité: laten ze wel alvast ondertitelings-apparatuur aanschaffen, voor het geval Dylan echt wint en een dankwoord wil uitspreken. Of, help, een liedje wil spelen!