Zal ik dit maar weg flikkeren?

Een paar keer per week krijg ik in mijn appartement te Sarajevo bezoek van de huisbaas en zijn huishoudster. Ze vallen luidruchtig binnen op onafgesproken en onverwachte tijdstippen en nemen bezit van het huis. Hij begint hijgend stekkers uit stopcontacten te trekken en 'Daniela, Daniela' te roepen, terwijl hij een stekkerdoos in de lucht steekt en naar een onduidelijke plaats achter de bank wijst.

Of hij begint met een stanley-mes delen van het tapijt in de keuken los te snijden terwijl hij iets zegt dat lijkt op 'bruzi sada wadam'. Ik knik en zeg 'oh ja, oh ja'.

Zij begint als een dolle te stofzuigen en de ijskast uit te ruimen. Of je net lag te slapen, zat te werken, of gasten te eten hebt, doet er niet toe. Soms gooit zij dingen in de afvalemmer die ik net had klaargemaakt. Ze houdt mij ook vaak bezittingen van mij voor en zegt dan iets als 'haka rada traba?', wat gezien de toon zoiets moet betekenen als: 'zal ik deze rotzooi maar wegflikkeren?' Hoor je ze niet luid zuchten, dan voeren ze wel een of andere verhitte discussie. Waar hebben ze het in godsnaam over?

De eerste keer dat ze hier kwamen raakte ik in paniek omdat ik dacht dat ze mij uit huis wilden zetten. Daarna was ik dankbaar dat zij zich zo onbezoldigd om dit appartement bekommerden en maakte ik steeds buiginkjes voor ze als ik er even langs wilde. Maar langzamerhand begint ergernis de overhand te krijgen. Tegenwoordig zeg ik als ze weer eens voor de deur staan koeltjes 'doberdan' (goeiedag), laat ze binnen en ga door met waar ik mee bezig was.