Weduwen

Een aantal Spaanse vrouwen is het zat. De dames voelen zich verwaarloosd en hebben zich verenigd in een duurzaam protest tegen de voetbaldiarree op televisie. Voetbalweduwen noemen ze zichzelf. Dit seizoen wordt er vrijwel alle dagen in de week live voetbal uitgezonden door de diverse Spaanse tv-stations.

Breien tegen de eenzaamheid helpt overdag, maar 's avonds wil een zorgzame huismoeder kunnen genieten van een intieme babbel of wat erotisch geruzie, misschien wel van een strelinkje. Voor je het weet is zelfs de dapperste moederschoot dichtgegroeid.

De Conchita's hebben bergen verzet om hun warme weelde nog enigszins overeind te houden. Liters tabasco hebben ze door de paella gejaagd, de heetste pepers werden stiekem vastgenaaid aan de schubben van het visje, de tafels gedekt met naaktfoto's van Brigitte Bardot - ze legden het af tegen de vermeende dribbel van Martin Vasquez. De meer geƫmancipeerden onder de verstotenen lieten vrachtwagens voorrijden met de wildste lingerie, dronken zich vervolgens een stuk in de kraag en dansten de charleston. Een vrouwtje, aangehitst door het weduwensyndicaat van Compostela, sprong het ravijn in. Zelfmoord namens de anderen. Niets hielp. Julio Salinas had het huis overgenomen en manlief knorde alleen van genot als deze houterige slungel aan de bal was. Hij zag niet eens meer dat de hand van zijn vrouw beefde als zij naar het kopje koffie reikte. Voor een laatste romantisch geluid om de dag af te sluiten was er nog het schuurtje, maar dan moest het waaien en regenen. Ook niet vanzelfsprekend in Spanje.

Door wanhoop en kamferreuk gedreven willen de weduwen nu een intifadah beginnen tegen de televisiezenders. Rechtvaardiger kan een initiatief niet zijn. Is dit geen ideetje voor Hedy d'Ancona? Het is verdacht stil geworden rond het feministisch orakel en als er nou een misbaar is dat een Europees elan verdient dan is het wel weduwenprotest. Dit is een kans voor open doel: in half Europa kreunen de bedden van leegte en vergeefsheid als het balletje rolt.

Dat vrouwen van voetballers geen leven hebben zou nog legitiem kunnen zijn. Er komt een cabrio, een chalet in Zwitserland, veel goud en bont voor in de plaats. Er is een diepere troost: zij zijn jong. Maar zo'n gemiddeld huismoedertje moet het van herfstdraden in woord en gebaar hebben, als het grut eindelijk naar bed is. En wat krijgt zij in de plaats? Een gordeldier zonder taal en verleden dat al even gek op de bank staat te springen als de poppetjes op het scherm. Of erger nog: soms wegzakt in een coma waar alleen de dood nog overheen moet gaan.

Honderdduizenden vrouwen, avond na avond geketend door zwijgplicht, de voetbalmania op televisie heeft trekjes van een genocide. In Nederland valt het nog mee. Louis van Gaal is een protestcultuur in z'n eentje, daar herkennen vrouwen zich in. En er is de komische eigenwaan van Kees Jansma, de lieverd die zich ooit doodlacht. Daar kunnen weddenschappen op worden afgesloten. Maar de grootste dam tegen een te vroeg weduwschap wordt opgeworpen door Sport7. Dames, vouw de handen in de schoot en dank de goden dat dit televisiemonstertje ooit het licht heeft mogen zien. Als Sport7 het einde van de winter haalt, ligt hier een nieuwe geboortegolf in het verschiet. Of een spectaculaire groei van het EO-ledenbestand, wat erger is. Maar goed, zolang Sport7 het Nederlandse voetbal monopoliseert zitten onze vrouwen gebeiteld in hun recht op liefde en tederheid.

Er is nog meer vreugde in de herberg: met het betonvoetbal van Feyenoord, Twente en de andere, en met de niet te bezweren malaise bij Ajax, wordt een voetbalavond op televisie helemaal een bezoeking. Als Erik ten Hag anderhalf uur lang, met de overgave van een knotwilg, drie meter achter zijn defensie mag blijven staan, dan is het wel zo lekker kijken naar Hans van der Togt. Die probeert tenminste nog iets van swing na te bootsen.

Als Joop van den Ende - naar ik aanneem Europeaan van het eerste uur - nou eens een Sport7-zendertje in Madrid zou opstarten. Dan hebben die voetbalweduwen binnen de kortste keren het grootste leed achter de rug. Dan kletteren de castagnetten weer als vanouds in de door een okeren glans gestreelde huizen. En dan hoeft Bolkestein niet meer bang te zijn voor een Spaans immigratiegolfje rond de kerstdagen.

Het Europa van de desperado's heeft een schitterende toekomst.