Seksueel misbruik

Via een lange omweg wil E. van Van Ree stellen dat seksueel misbruik in feite niet bestaat (23 september). Volwassenen kunnen in elke situatie zelf wel uitmaken of ze al dan niet iets voelen voor een seksuele relatie, en kinderen: ach, zolang er geen sprake is van penetratie zijn het 'onschuldige spelletjes' die alleen schadelijk zijn wanneer de omgeving daar hysterisch op reageert.

Maar het is niet voor niets dat beroepsgroepen die op min of meer intieme wijze omgaan met cliënten en patiënten een code hebben die relatievorming verbiedt, zolang het professionele contact duurt. Dat heeft niets te maken met een antieke christelijke moraal: in een ongelijkwaardige relatie kan de zwakke zich in aanvang gevleid voelen door de belangstelling van de machtige. De psychiatrische patiënt die zich eindelijk begrepen voelt, de zieke die afhankelijk is van de verzorging van de verpleger, het emotioneel verwaarloosde kind dat aandacht krijgt van van een volwassene; allemaal situties waarin geen gezonde keus gemaakt kan worden, omdat de emotionele of praktische afhankelijkheid daarvoor te groot is. Weigering van de seksuele toenadering geeft het gevaar van verlies van aandacht en affectie. Bovendien is seks in de perceptie van de zwakkere soms het enige dat hij te bieden heeft als 'tegenprestatie'. Gelijkwaardigheid is in al deze relaties ver te zoeken.

Machtsmisbruik is helaas geen archaïsch item. De samenleving beschermt terecht de kwetsbaren tegen mensen die er geen enkele moraal op nahouden.