Liliana Moro

Liliana Moro in het MUHKA, Leuvenstraat 32, Antwerpen. T/m 2 november, di t/m zo 10-17u.

In de bovenste zalen van het museum voor hedendaagse kunst in Antwerpen, het MUHKA, mogen de curatoren om beurt een kunstenaar uitnodigen. Dit keer was Ronald Van de Sompel aan de beurt. Hij koos voor Liliana Moro (1961).

Moro zette in een van de zalen een kinderbedje neer. Een echt bedje. Toch deed ze meer dan het overbrengen van zo'n ding naar een museum. Ze koos duidelijk voor een strak, rechthoekig model, maakte dat piekfijn op en zette het vervolgens nauwgezet centraal in de ruimte. Zo'n klinische zorg voor een object doet onmiskenbaar aan kunst denken.

Een kinderbedje is natuurlijk niet 'zomaar' een alledaags ding, daarvoor is het psychisch te beladen. Moro gaat wel vaker bij de kinderwereld te rade. Op de binnenwand van een tiental glazen bokalen laat ze telkens een andere variëteit speelgoedjes naar boven klimmen. Visjes, speelgoedsoldaatjes. De vulling en de ronde vorm van de bokaal doen denken aan een kind dat zich in zijn speelgoedwereld geborgen weet, als in een cocon. Maar door de classificatie van één speelgoedsoort per bokaal, en de gladde afwerking, worden dit koude sierdingen. Kinderlijk en kil tegelijk, dat is Moro's werk. Letterlijk geldt dat voor No Frost, een koelkast beplakt met Walt Disney-figuurtjes. De stickers geven het object een kinderlijke intensiteit, maar terzelfdertijd zijn ze op de kast aangebracht volgens een keurig, haast machinaal raster. Brengt deze koelkast een ode aan de kinderlijke lustbronnen, of aan het bevriezen ervan?

Kinderen moeten van chaotische lustwezens tot cultuurmensen uitgroeien, en daarvoor moeten ze een in wezen vreemde taal leren. Un Mondo senza Testa gaat daarover. Op een lange tafel staan twee luidsprekertjes, daarnaast een kinderstoeltje waarop het bijbehorende recordertje ligt. Door de luidsprekers klinken ijzig langzaam uitgesproken woorden, afkomstig uit een beknopt vocabularium voor papegaaien. De woorden klinken koud, even koud als het eerste 'dankjewel' dat het kind nazegt, op verzoek, zonder te (willen) weten wat dankbaarheid is.

Liliana Moro, zo veronderstel ik, pleit niet voor kinderromantiek. Ze heeft het eerder over de kilte die de dingen krijgen, eens we er een 'volwassen' omgang mee hebben ontwikkeld. Met kinderlijke speldenprikjes vertraagt ze onze aandacht en dwingt ze ons die kilte af te tasten. Jammer is wel, dat sommige van haar werken te makkelijk op een (louter) psychologische interpretatie afstevenen. Dat heb je natuurlijk met kinderbedjes.