Lambrechts en Eyberg

Franciska Lambrechts in de Anti-Chambres van het Paleis voor Schone Kunsten, Ravensteinstraat 23, Brussel. T/m 29 september, di t/m zo 10-17u.

Sylvie Eyberg bij Meert Rihoux, Vaartstraat 13, Brussel. T/m 2 november, di t/m za 14.30-18u.

Verveling. Daarover gaat de filminstallatie van Franciska Lambrechts in de Anti-Chambres van het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Over haar inspiratiebron is Lambrechts heel open: Moravia's boek La Noia ('De Verveling').

Vier filmbeelden projecteerde ze, in paren van twee, op vaste en vrijstaande muurgedeelten. Het ene paar toont een man (Moravia's hoofdpersonage) met daarnaast zijn jonge minnares. Het tweede confronteert diezelfde man met zijn moeder. De dialogen die ze voeren, komen rechtstreeks uit een Franse vertaling van Moravia's boek. De totaalindruk is er een van sereen, maar oeverloos gepeins en gepraat -wat Lambrechts beklemtoont door enkel de gezichten, en soms alleen de mond van de acteurs in beeld te brengen.

Er gaat een vreemd mengsel van concentratie en verstrooidheid van deze beelden uit.

Spannend is ook de manier waarop Lambrechts elementen uit verschillende media in elkaar schuift: literatuur, film én - door de bewuste situering van de beelden in de ruimte - beeldende kunst. In de andere zaal hangen gewone schilderijen: zelfportretten. Keer op keer heeft ze datzelfde hoofd van haar geschilderd, telkens een beetje anders. De opeenvolging van pogingen verraadt onmacht. Kan je nog een beeld maken dat niet van de dingen afglijdt? Die vraag stel je, als je Lambrechts met een wanhopige aandacht van schilderij tot schilderij ziet bewegen.

Je zou dezelfde vraag kunnen stellen bij Sylvie Eyberg, die in de Brusselse galerij Meert Rihoux exposeert. Eyberg werkt met beeldfragmenten uit oude magazines, die ze uitvergroot. Door de foto-korrel en de versnijding, is de inhoud van het beeld bijna niet meer te achterhalen. Ook de elders geleende tekstfragmentjes die ze - witte letters tegen een zwart kadertje - op de beelden plakt, kan je niet meer op een verhaal brengen.

De beelden en de teksten zijn twee onafhankelijke leesniveau's. Maar wat valt er te lezen? Het enige wat deze beelden en woorden vatten, is hun eigen richtingloosheid, hun bijna-nietszeggendheid die Eyberg met zorg omringt. Misschien heeft ook dit werk iets met 'verveling' van doen, in de betekenis waarin Lambrechts dat begrip gebruikt. Verveling als: op een geconcentreerde, aandachtige manier van de dingen afglijden.