'Verstand op nul, handelen'

OUDESCHILD, 26 SEPT. Schipper Arie Boom is gedecideerd. De reddingsactie is perfect verlopen. De politie, de reddingsmaatschappij, de marine en de schippers hadden niet méér kunnen doen voor de inzittenden van de DC-3 Dakota . “Het windstille weer, het goede zicht, het gunstige tij. Alle omstandigheden zaten mee. Ons schip, dat door zijn geringe diepgang vlakbij komen.”

Boom heeft de tijdstippen niet meer zo in zijn “draaiboek staan”. Hij was net terug in de haven van Oudeschild op Texel, na een garnalentocht. Om 17.00 uur hoorde hij van het havenkantoor in Oudeschild dat er een vliegtuig in de Waddenzee was gestort. Met vier leden van de reddingsmaatschappij en zijn zoon voer hij meteen de haven uit met de Texel TX 10, een voormalig kokkelschip met de naam Emmy, dat hij nu vooral voor rondvaarten gebruikt. Zo kwam hij met zijn grote kotter als een der eersten ter plaatse.

Korte zinnen zijn het, die Boom spreekt. Hij moet het allemaal nog verwerken. In verdere details wil hij de morgen na de ramp niet treden. “We hebben goed werk kunnen doen.”

Het was als een film, zegt hij. “Je gaat handelen. Je doet wat je plicht is. Verstand op nul. Gewoon handelen.” Er dreven geen stoffelijke overschotten in het water. Ze zaten volgens Boom allemaal nog in het vliegtuig. De lichamen werden aan boord van zijn schip gebracht. “Eerst vier, die hebben we overgegeven aan een rijksvaartuig. Die zijn er mee teruggevaren. Later hadden we er twaalf aan boord.”

Tussen 17.30 en 18.00 uur was de Texel TX 10 ter plekke. “We hadden meteen door dat mijn schip uitmuntend was om daar te functioneren, omdat het een diepgang heeft van maar vijftig centimeter.” Hij vond de Dakota eigenlijk nog redelijk gaaf. Het vliegtuig lag op een zandbank in anderhalve meter diep water. De kans dat er nog overlevenden zouden zijn, achtte hij meteen miniem. Het vliegtuig moet een enorme klap hebben gemaakt. “Er waren toen al andere hulpverleners gearriveerd die bezig waren stoffelijke overschotten uit het water te halen.” Tegen tienen, denkt Boom, is hij teruggevaren met de stoffelijke overschotten bij hem aan boord.

Ondanks de slachtoffers hadden de reddingswerkers volgens Boom een voldaan gevoel. “Voor de nabestaanden. Toen de actie om een uur of tien werd afgeblazen hadden we alle slachtoffers uit het wraak gehaald. We hebben het met elkaar gedaan. Niet alleen het Texelteam, maar met elkaar. De reddingsmaatschappij, de Rijkspolitie, de kikvorsploeg van de marine, andere particulieren die er waren.”

De vraag die hem bezighoudt is of de Dakota niet beter in dieper water terecht had kunnen komen. “Ik weet niet of dat beter was geweest. Nu is het wel erg dramatisch afgelopen.”