Lam loopt het beste bij Muriel

Muriel heet de winkel. Een verfijnde naam met een zweempje nostalgie. Eigenares Cathérine Bonnardot vertelt dat Muriel de halfzuster was van haar grootmoeder die de handschoenenwinkel vijftig jaar geleden begon in de Rue des Saussaies. Een onverwacht adres, overschaduwd door het bij buitenlanders gevreesde ministerie van binnenlandse zaken, schuin tegenover van het presidentieel Elysée-paleis.

Netjes is het er dus wel, maar de modehuizen waarvan iedereen de namen kent, liggen om de hoek, aan Rue du Faubourg Saint-Honoré, waar dure inkopen doen een dagelijkse routine is - vooral voor Japanners en Italianen, die er om kwart over twee al in de rij staan voor de middag-aanval op de eeuwige sjalen van Hermès.

Muriel, een van de laatste echte handschoenenwinkels van Parijs, verraadt geen enkele concessie aan de Franse luxe-industrie van om de hoek. Geen grote raampartijen, enkele lampen vestigen beschaafd de aandacht op de uitgestalde produkten in de etalage: handschoenen, liggend, of bevestigd op een statiefje, prijskaartje eraan, maar geen presentatie-opsmuk.

Ook binnen verraadt de winkel een tijdloze sfeer. De klanten worden correct ontvangen. Zij gaan erbij zitten en verlangen stipte, geduldige dienstverlening. Op het moment van de waarheid houden zij een hand op, maar sommigen weten hun maat uit het hoofd: “Ik heb altijd 7”, zegt een mevrouw van een zekere leeftijd met zeer lichtblond, gekruld haar. Zij zoekt kastanjekleurige handschoenen, 'couleur marron', glad, iets langer dan kort.

De inrichting wordt gedomineerd door brede, houten vakken met glazen raampjes erin, en vitrines, alles vol handschoenen. Brede groene dozen brengen meer variatie in maten en kleuren. Mevrouw Marron houdt haar diamanten-ringen aan bij het passen van de eerste lichtbruine exemplaren, die eerst even zijn voorgerekt met een speciale houten tang, de 'ouvre gant'.

Een nogal beeldschone, rijzige jongevrouw komt binnen. Zij zoekt lange, witte bruidshandschoenen. Uit niets blijkt dat ze niet voor haarzelf zijn bestemd. Door de zuiverheid van het korte bezoek, dat niet uitmondt in een transactie, laat haar vertrek een leegte na.

Mevrouw Marron wil meer kleuren kastanje zien. Haar 'eigen' maat past niet zo goed. Uit steeds meer dozen komen de haar passende handschoenen tevoorschijn. Zij stelt steeds vragen aan de eigenares, maar die is bezig met twee Parisiennes van wie één schoenen, een handtas en een felgroen zijden jurkpakje in een plastic hangerzak bij zich heeft. Haar dochter gaat trouwen en ze zoekt handschoenen in exact dezelfde bleek-beige kleur als de schoenen en de handtas. “Drie accessoires van dezelfde kleur is er één te veel”, is de professionele reactie. De dames houden buiten staaltjes bij de jurk, als het moet kunnen zij binnen een week handschoenen in iedere kleur krijgen. De meeste komen uit Millau, de hoofdstad van de Franse handschoen.

De kracht van Huize Muriel is volgens mevrouw Bonnardot een redelijke verhouding tussen kwaliteit en prijs, en de grote voorraad in kwartmaten. Hoewel zij tot acht jaar geleden, toen haar vader stierf, in de informatica werkte en niets van handschoenen wist, ziet zij geen aanleiding al die kleuren en maten in een computer te beheren. Met haar medewerksters voelt zij aan wat loopt en wat niet. 'Fantasie'-handschoenen, een randje bont of een pantermotiefje doet het nog wel, maar echte mode “dat verkoop je pas na vijf jaar”.

Mevrouw Marron moet nu echt Madame zelf spreken. Zij overweegt de aankoop van drie paar lams-handschoenen en wil graag korting. Mevrouw Bonnardot legt uit dat ze al afgeprijsd zijn. Marron wil ook nog slofjes kopen. “Omdat u zo'n trouwe klant bent, 420 francs per paar.” Een beleefdheidskorting op de handschoenen van 20 francs. Het zijn lang niet de duurste uit de winkel: struisvogel (1400 francs, 466 gulden), pecari (een Argentijns everzwijntje, 750 francs), antilope (vanaf 580) en hert (520) brengen meer op. Maar lam loopt het beste bij de cliëntèle van Muriel, die volgens haar eigenares 'bourgeois' is, zonder dat zij daar iets negatiefs mee wil zeggen. Wordt dit het jaar van de handschoen? Cathérine Bonnardot weet het niet, misschien wel. Waar zij echt op wacht is een goede winter.

Muriel, 4, Rue des Saussaies, 75008 Paris, metro Champs Elysées-Clémenceau.