Thuiszorg

In de krant van 16 september schrijven Peter van Lieshout en Paul Cremers, dat Nederland een care-sector heeft die extreem intramuraal georiënteerd is. De auteurs geven hiervoor een aantal, deels historische, verklaringen. Zonder iets af te dingen op hun artikel, wil ik er op wijzen, dat er voor degene die zorg behoeft, ook weinig keus is.

Immers een ieder die op de hoogte is met de praktijk van de 'thuiszorg in ruimere zin', weet hoe weinig de cliënt daar op kan bouwen. Van Lieshout en Cremers wijzen al op de vele (!) wachtlijsten.

Nu de Algemene Wet Bestuursrecht de overheid verplicht beslissingen over aangepast vervoer en dergelijke binnen twee maanden te nemen, is het de tenuitvoerlegging van de beslissing die vele maanden op zich laat wachten of helemaal nooit tot stand komt.

In feite wordt in Nederland de complexiteit van een efficiënte organisatie van 'thuiszorg in ruimere zin' hardnekkig onderschat. Zolang de politiek het leven van degenen die langdurig zorg behoeven, gebruikt als sociaal laboratorium, zal de care-sector in dit land wel extreem intramuraal georiënteerd blijven.

Het 'AWBZ-debacle' waar Van Lieshout en Cremers voor vrezen, kon dan wel eens een grimmig gezicht krijgen. Na het 'WAO-debacle' volgde immers een 'WAO-maatregel' waarvan het uiteindelijke effect was, dat honderdduizenden mensen een deel van hun uitkering verloren zonder enige kans op werk. Het uiteindelijk effect van een 'AWBZ-maatregel' zou kunnen zijn, dat tienduizenden hulpbehoevende mensen de feitelijke zorg in een instelling verliezen en in plaats daarvan 'recht op thuiszorg' krijgen, maar helaas: gescheiden geldstromen, wachtlijsten, zoekgeraakte dossiers, wachtlijsten, problemen met de afstemming tussen de diverse zorgleveraars, enzovoorts.

    • D.A. Vogelzang