Kaapverdianen

Het artikel in de Rotterdamse Straatkrant over de Kaapverdiaanse gemeenschap in deze stad, waaraan Rob Biersma in NRC HANDELSBLAD van 16 september refereert, laat vooral de kloof zien tussen eerste en tweede generatie migranten. Door hun betere kennis van de Nederlandse maatschappij overheersen veel Kaapverdiaanse jongeren hun ouders. Dit symptomatische beeld voor veel migrantengroeperingen wil niet zeggen dat allen de slinkse verleidingen binnen onze samenleving zonder begeleiding kunnen weerstaan.

Een klein groepje Kaapverdianen zou moeite hebben om een volwaardige plek te verwerven in de samenleving. Op de traditionele opvattingen van hun ouders kunnen ze niet terugvallen. Ook de gemeente Rotterdam van voorlichter Strooij lijkt de problemen van deze kleine groep niet tijdig te hebben onderkend; misschien juist omdat ze vinden dat het zo'n brave, rustige groep is.

Een algemeen gevoel van de mensen die ik geïnterviewd heb, was dat de Kaapverdianen op de sociale kaart moesten worden geplaatst naast de veel mondiger Surinamers, Turken en Marokkanen. Om gehoord te worden door politiek en hulpverleners moet je tenslotte eerst laten weten dat je er bent. Het verhaal in de Rotterdamse Straatkrant, 'Zoektocht naar identiteit leidt tot zwalkende Kaapverdiaanse jeugd', is bedoeld als signaal. Het veronachtzamen van de problemen van Kaapverdiaanse jongeren heeft voor sommigen geleid tot een vlucht in de criminaliteit of druggebruik. Het schijnt dat dat nodig is alvorens er werkelijk naar de problemen van deze migranten wordt geluisterd.