Topverkopers

Toen A., baas van een commercieel bedrijf, in het ziekenhuis verzeilde en daar dag in dag uit snijbonen kreeg voorgezet, riep hij na anderhalve week uit: “Die vent die hier die snijbonen heeft verkocht neem ik ongezien als hoofd verkoop in dienst!”

Aan A. denk ik iedere keer als ik een giro-envelop open. Want van welke mythische afmetingen moet de verkooptruc zijn waarmee je een partij van miljarden ondeugdelijke enveloppen aan een grootverbruiker als de Postbank slijt?

De giro-enveloppen zitten immers, zoals iedere Postbank-klant weet, aan de verkeerde kant dichtgeplakt. Eerst 180 graden draaien en dan pas openen, want de sluiting van de giro-envelop zit aan de onderkant.

Waarom toch?

Bij het zien van een nieuw voorlichtingsfilmpje van de Postbank over de verwerking van giro-overschrijvingen hoopte ik eindelijk op die vraag een antwoord te krijgen. Maar nee, en de aanwezige Postbankier kende zelfs het hele euvel niet.

Een voorlichter van de Postbank lichtte een dag later voor: alle enveloppen met overschrijvingen sluiten aan de onderkant, want te zijner tijd - wanneer weet niemand nog - gaat het girobiljet veranderen. Wat nu boven is wordt onder en de machine die in eigen huis de vensterenveloppen maakt loopt daarop vast vooruit.

“Jullie weten niet wanneer die verandering ingaat, maar toch laten jullie die machine al jarenlang verkeerde enveloppen produceren?” vatte ik zijn antwoord in een vraag samen.

“Nog maar een paar maanden”, stribbelde hij tegen, maar daarin moest ik hem teleurstellen. Getuigen met mij zijn bereid onder ede te verklaren dat al jarenlang het openen van de giropost een licht ongemak met zich meebrengt. Wekelijks miljoenen malen, valt te berekenen.

Dus wordt de vraag: hoe krijg je een machine verkocht die de koper ertoe brengt zich jarenlang voor te bereiden op de noodzakelijke aanpassing van zijn produkt bij de fout die het apparaat maakt?