KULA SHAKER

Kula Shaker: K (Columbia 484180-10)

Het bezwaar tegen veel Britpopgroepen, Oasis voorop, is dat ze hun jaren zestig-epigonisme heel aardig in de opnamestudio kunnen botvieren maar dat ze op het podium bedroevend weinig toevoegen aan de muziek van hun cd's. Op het Rotterdamse Metropolisfestival liet de Londense groep Kula Shaker zien dat een optreden meer om het lijf kan hebben dan slaafse reproductie van de plaatversies.

Het debuutalbum K dient als vertrekpunt voor popmuziek die geënt is op de sound of the sixties van groepen als The Beatles en Small Faces, maar die in al haar veelzijdigheid, zweverigheid en experimenteerlust een oorspronkelijk geluid laat horen. Indiase invloeden in de vorm van mantra's en jengelende sitars verwijzen onmiskenbaar naar de George Harrison-nummers van The Beatles ten tijde van Sgt. Pepper, terwijl de soul van Booker T. & The MG's weerklinkt in de prominente bijdragen van Hammondorganist Jay Darlington. Oude platen van Jimi Hendrix, The Doors en Free zijn evenmin onopgemerkt aan zanger, gitarist en voornaamste songschrijver Chrispian Mills voorbij gegaan.

Al die invloeden samen maken K tot een album dat weliswaar een 1968-gevoel ademt, maar dat fris genoeg klinkt om door een nieuwe generatie omarmd te worden. Superieure popsongs als het mantra-achtige Govinda en het opzwepende Grateful When You're Dead (een ode aan hippiekoning Jerry Garcia van The Grateful Dead) schreeuwen om enthousiaste en uitgesponnen live-versies die de vloer aanvegen met de lethargie van het overschatte Oasis, een groep die door de komst van Kula Shaker in één klap overbodig is geworden.

    • Jan Vollaard