Stemmige solo bij Carrousel

Voorstelling: Molly Sweeney, naar Brian Friel, door Carrousel. Spel: Marlies Heuer; vormgeving: Martin van Poppel, Dik Boutkan; video: Martin van Poppel.

Gezien: 20/9 Theater Carrousel, Amsterdam. T/m 5/10 aldaar; tournee t/m 4/12. Inl 020- 6391163.

Het lawaai van rondvliegend glas doorbreekt de stilte en in de duisternis gaat een lamp aan. De vrouw aan het tafeltje slaat haar hand beschermend voor haar ogen. Nog meer dan het glasgesnerp doet het doffe licht haar zintuigen pijn. Waar de lichtgevoeligheid van die vrouw vandaankomt, dat vertelt actrice Marlies Heuer ons in de monoloog Molly Sweeney.

Molly Sweeney, nu een veertigjarige, herinnert zich hoe zij als meisje aan de hand van haar vader door de tuin liep en domweg gelukkig was. Ondanks, of misschien wel dankzij haar blindheid. De blinde Molly leefde in een mooie, vredige wereld - totdat men haar daar hardhandig uit verdreef.

Twee eerzuchtige mannen, de één een werkloze avonturier, de ander een aan lager wal geraakt oogarts, willen haar van haar blindheid genezen. Op roem zijn zij uit en op iets bijzonders dat hun leven kleur moet geven. De werkloze trouwt met Molly, de arts opereert haar en beiden onderwerpen de nu weer ziende aan akelige tests en experimenten.

Misleid en van haar vrijheid beroofd gaat Molly haar ondergang tegemoet - maar Heuer maakt van het slachtoffer geen zeurpiet. Háár Molly Sweeney klaagt niemand persoonlijk aan; eerder verbaasd dan beschuldigend, met dromerige gebaren en een verlegen lachje, doet zij haar droeve relaas.

Pas aan het eind van de voorstelling komen we erachter dat Molly heel eenzaam in het ziekenhuis ligt, alweer half blind, en verlaten door haar redders die allang geen belang meer in de mislukkeling stellen.

Molly Sweeney van de Ierse schrijver Brian Friel (1929) is een drama met intriges, spanning en schurken. Molly Sweeney van Marlies Heuer is meer een broze sfeertekening. Op een langgerekt wit scherm verschijnen wazige videobeelden: van een flikkerend wateroppervlak, van rode bloedlichaampjes, van de twee mannen in Molly's leven.

Loom en traag verschietend trekken die beelden voorbij, in zacht-oranje, -geel en -grijs, in vierkante, rechthoekige en ondefinieerbare vormen. Je zou heel lang naar deze mooi over elkaar heen schuivende figuren kunnen kijken als daar niet die storende achtergrondgeluiden waren. Zij zorgen voor onrust en disharmonie: het zijn de stemmen van de zienden, die druk op Molly uitoefenen om net zo te worden als zij.

Marlies Heuer is op haar best wanneer ze een schuwe meisjesvrouw mag spelen, aarzelend tussen opstandigheid en berusting. En Carrousel is op z'n best in intieme produkties met muzikaal getoonzette teksten.

Aan beide voorwaarden is voldaan in deze Molly Sweeney, waarin temidden van alle poëtische verstilling zelfs het geritsel van het papieren scherm al een knaleffect veroorzaakt.