Filipijnen; Hang naar romantiek en heldendom op de dansvloer

MANILA, 21 SEPT. Het druilerige weer heeft Delia Farralas er deze dinsdagmorgen niet van weerhouden naar Rizal Park te komen. In alle vroegte is ze vertrokken uit haar huis in Quezon City, een buitenwijk van Manila, om op tijd te zijn voor haar ochtendgymnastiek in het centrum van de Filippijnse hoofdstad.

Haar gymnastiek bestaat niet uit rekken en strekken of rondjes rennen. Delia Farralas danst vier ochtenden in de week op de tonen van cha-cha-cha's, rumba's en tango's die uit krakerige luidsprekers over een betegeld pleintje met bomen schallen.

“Mijn dokter heeft me deze danslessen aanbevolen. Ik ben diabetes-patiënte en moet daarom veel bewegen om fit te blijven. Stijldansen is voor mij een perfecte oplossing”, vertelt de 43-jarige Filippijnse. Na haar les, geleid door haar persoonlijke dansleraar Rodrigo, vertrekt Delia met een tasje schone kleren naar haar werk bij een transportbedrijf in de haven van Manila waar ze directie-secretaresse is.

Delia Farralas staat symbool voor een groep welgestelde Filippijnse vrouwen die zich massaal op het stijldansen hebben gestort. Velen van hen hebben het dansen opgepikt op advies van hun artsen, die oudere vrouwelijke patiënten meer beweging voorschrijven. Maar meer nog dan een alternatief medicijn tegen suikerziekte of reumatische aandoeningen, voorziet dansen in de behoefte aan meer romantiek in het leven van veel Filippijnse vrouwen en weduwen. Stijldansen groeide de afgelopen maanden zo uit tot de populairste vorm van vrijetijdsbesteding in het land.

Filippijnen hebben, meer dan andere Aziaten, een duidelijke hang naar romantiek en heldendom. Volgens sommigen ligt de oorzaak daarvoor in de koloniale overheersing die het land eeuwenlang kende. Vanaf 1565 waren de Spanjaarden ruim drie eeuwen lang de baas in de Filippijnen, vervolgens zwaaiden de Amerikanen decennialang de scepter over de eilandenarchipel. De invloed van beide mogendheden leverde een mix van culturen op die Filippijnen zelf graag omschrijven als hun 'Spaanse Hollywood', een mengsel van passie en machogedrag.

In stijldansen hebben de Filippijnse mannen en vrouwen, zo lijkt het, nu de ideale vorm gevonden om die twee postkoloniale karaktertrekken in kwijt te kunnen. In het rollenspel op de dansvloer is de vrouw op zoek naar warmte en affectie die zij hoopt te krijgen van haar ingehuurde, persoonlijke dansleraar, veelal een jonge, knappe en goed gebouwde jongeman.

Stijldansen, of 'ballroomdancing' zoals het in Manila heet, is inmiddels een fenomeen waar niemand in de Filippijnen meer om heen kan. Naast de ochtendlessen in het park, biedt tegenwoordig vrijwel elk hotel in Manila een eigen dansvloer aan. Op doordeweekse avonden ziet het er zwart van de mensen: dames met hun dansleraar, koppels en een enkele man die zich door een vrouwelijke dansinstructeur de pasjes van quik-step en wals laat aanleren. Steeds meer mannen beseffen dat zij hun vrouwen louter gelukkig kunnen houden door een perfecte danspartner voor ze te zijn.

De dansgekte is deze zomer verder aangewakkerd door de Filippijnse film 'Bayarang Puso' ('Een hart te huur') waarin een jonge dansleraar zijn zakken vult door rijke matrones te leiden op de dansvloer. De dames vallen zonder uitzondering voor de charmes van hun leraar en stoppen hem extravagant vette tips toe. De film is de grote bioscoophit van 1996. Het Filippijnse publiek zwijmelt graag weg in dit soort liefdesverhalen. Ze vormen een tijdelijke ontsnapping aan de vaak sombere dagelijkse realiteit. Hoewel de Filippijnse regering alle mogelijke moeite het land te verlossen van de pijnlijke bijnaam 'zieke man van Azië', blijft het land nog steeds ver achter in economische groei bij Zuidoostaziatische buurlanden als Thailand, Maleisië, Singapore, Vietnam en Indonesië.

Dansen is het nieuwste medicijn voor de 'zieke' Filippijnen en de eerste conclusies van de artsen zeggen dat de kuur goed aanslaat. Zo goed zelfs, dat een dokter in Manila vorige week besloot zijn praktijk als arts op te geven en zich voortaan te verhuren als dansleraar voor zijn vrouwelijke patiënten. Zijn reden was puur economisch: hij verdient veel beter als dansinsturctuer dan als arts.