Innemende nieuwe dans in Rotterdam

Voorstelling: De Rotterdamse Dansgroep. Seeing Things. Choreografie: Emma Diamond. Fractured Lullaby. Choreografie: Samael Wuersten. Plunged in Thought. Choreografie: Gaby Allard. Menschensammlung. Choreografie: Rica Blunck. Gezien: 18/9 Rotterdamse Schouwburg. Aldaar t/m 20/9. Tournee.

Als poëzie, in de woorden van de schrijver Harry Mulisch, 'de gouden tong van het zwijgen' is, dan kan dans een bij uitstek poëtische kunstvorm zijn. Het is dus nogal overbodig om te beweren dat poëzie 'als een rode draad' door een dansvoorstelling loopt. Toch vat de Rotterdamse Dansgroep z'n eerste programma van het seizoen zo samen.

Volgens Käthy Gosschalk, de artistiek directeur van De Rotterdamse Dansgroep, worden op het moment in de moderne dans zelden nog nieuwe manieren ontdekt om een lichaam te laten bewegen. Gosschalk stelt dat choreografen nog te zeer bezig zijn met het verwerken van wat er de laatste jaren zoal is bedacht. Verbazen doet Programma 1 inderdaad nauwelijks. Maar het gebruik van de afgekloven noemer 'poëtisch' suggereert ook niet dat Gosschalk naar vernieuwing zocht.

Dat een moderne dansgroep even moe van het experimenteren lijkt te zijn, is niet zo erg als men jonge choreografen uitnodigt. Later blijkt zo'n platform misschien alsnog een fundament voor nieuwe vondsten. Tot die tijd is Programma 1 innemend: alle vier de choreografen streven naar vakmanschap en laten het voortijdige grote gebaar achterwege.

Gaby Allard weet bekende bewegingen met behulp van een klassiek middel bijzonder te maken. In haar Plunged in Thought staan een man en een vrouw ieder achter schermen van zachte stof waartegen een been, een arm of een gezicht wordt gedrukt - als was dit een driedimensionele toverlantaarn.

Seeing Things van de Engelse choreografe Emma Diamond gaat over waarneming die onder invloed van herinneringen wordt vervormd. Dat de vier dansers in het zwart die de danseres in het blauw belagen haar gedachten zijn, is door de kledij tamelijk opzichtig. Vooral omdat Diamond haar zwarte dansers al bijna onmerkbaar weet te verplaatsen in patronen die inderdaad zo grillig en dwingend als hersenspinsels ogen.

Menschensammlung van de Duitse choreografe Rica Blunck is even rusteloos en pessimistisch als het proza van toneelschrijver Werner Schwab. Vijf dansers smijten elkaar vakkundig de toneelvloer over, om soms heel even bij elkaar te komen in een hopeloze omhelzing. Het is een verdienste van Blunck dat ze het niet aflegt tegen de heftige geluidscollage van FM Einheit.

Hoogtepunt van Programma 1 is Samuel Wuerstens Fractured Lullaby. Op een paar prachtige liederen over het plengen van tranen en eindeloos op een vader wachten als het regent maakte Wuersten een duet voor man en vrouw. Stof te over voor larmoyante gruwel of anders toch een stevig portie ironie, maar zo laf is Wuersten niet. Door middel van een paar subtiele onvolkomenheden (een gezicht dat zich snel en stuurs blijft afwenden, twee handen die elkaar met een vergeefs klapje steeds wegduwen) laat hij de onbeheersbaarheid van leed en liefde volkomen zien. Fijntjes balancerend op het smalle randje waar verder alleen nog plaats is voor een oprechte brok in je keel.