Opgedrongen gesprekken

Een zonnige doordeweekse dag in hartje Amsterdam. Een dag voor open deuren en ramen. Gewoonlijk is er weinig tot niets te horen op het dakterras waar ik zit, maar nu begeleidt iemand de Gypsy Kings op een akoestische gitaar. Met veel valse akkoorden. Zelf hoort de accompagnist dat waarschijnlijk anders, want ten minste vijf nummers worden uitbundig verkracht.

Na een half uur relatieve stilte, met alleen wat getjilp en af en toe een stem, ergens, hoor ik ineens een vrouw schreeuwen. Ze heeft een Amerikaans accent. Haar woorden vallen als een onverhoedse hagelbui op mij neer.

“I wanna know who she is!” is de eerste zin die ik letterlijk versta.

Na een korte pauze waarin de ander blijkbaar niet heeft geantwoord, krijst ze nog harder. “I wanna know who she is!!”

Overspel, concludeer ik.

Een andere vrouw zegt iets. Veel zachter, onverstaanbaar.

Lesbisch overspel, scherp ik mijn conclusie aan.

De eerste vrouw houdt een tirade die ik grotendeels kan verstaan. Inhoudelijk zegt ze echter niet veel, het draait er nog steeds om dat ze wil weten 'wie zij is'.

Als ze ten slotte stilvalt, klinkt een derde stem, die evenals de tweede vrouw voor mij onverstaanbaar praat. Maar het is de stem van een man, daarover kan geen twijfel bestaan. Het wordt moeilijker een conclusie te trekken.

Vormen de drie een trio en zijn er plannen tot uitbreiding, wat de eerste vrouw niet wil? Of gaat het om een zoon of dochter die een onbekende vriendin heeft?

Vol aandacht luister ik naar het vervolg. De stemmen maken het mij echter niet makkelijk. Ik hoor achtereenvolgens de man en de tweede vrouw iets zeggen maar kan hun woorden niet verstaan, waarna de vrouw met het Amerikaanse accent uitroept: “That's bullshit! That's real bullshit!”

En zo gaat het nog even door. Alsof de vrouw door de telefoon praat, zo eenzijdig hoor ik wat er wordt gezegd. Gesprekken met draagbare telefoons in openbare gelegenheden en ruzies bij de buren waarbij niet iedereen duidelijk hoorbaar spreekt, conversaties met andere woorden waarbij een buitenstaander zonder daarom te hebben gevraagd welhaast wordt gedwongen om mee te luisteren, maar slechts een deel van het gesprokene kan verstaan - het is als een mysterieuze, eetlust opwekkende geur te moeten ruiken zonder dat men je toestaat te eten.

Het wordt nog erger. Een van de drie slaat een raam of deur met een harde klap dicht en het gesprek is plotseling aan mijn oor onttrokken. Ik ben niets wijzer geworden, ik kan uitsluitend vragen bedenken.

Was het een open einde?

Is het een soap, en komt er dus nog een vervolg?

Gaan ze het nu goedmaken? En zo ja, hoe, en met hoevelen?

I wanna know who they were!!

    • Onno te Rijdt