Voodoo, een brandende geit en de media

Het leven als voodoopriesteres in de Bijlmer heeft zijn beperkingen. Daar is de 39-jarige mevrouw Rita Gonzales, niet zonder schade en schande, bijna twee jaar geleden achtergekomen. Mevrouw Gonzales, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek, had voor een tv-programma van Veronica een voodooritueel uitgevoerd waarbij op gruwelijke wijze een geit en een haan werden gedood. De Dierenbescherming diende daarop een aanklacht tegen haar in wegens dierenmishandeling.

In het gewone leven maakt mevrouw Gonzales een heel wat minder excentrieke indruk. In een lange, witte jurk en met grote oorhangers zit ze, een en al vriendelijkheid, naast haar Spaanse tolk voor de Amsterdamse politierechter. Hoe kan zo'n aardige vrouw zulke vreselijke dingen met dieren uithalen? Het blijkt aan 'de mysteries' te liggen, geesten van overledenen, die tijdens het ritueel bezit van haar nemen en haar handelingen bepalen.

Zo liet mevrouw Gonzales zich tijdens het jaarlijkse Dominicaanse 'Feest van San Miguel' in haar woning in de Bijlmer samen met andere deelnemers filmen, terwijl ze in trance het borstbeen van een levende haan doorzaagde, met haar duim langdurig in het ontstane gat porde, en vervolgens een geit met whiskey dronken voerde, brandbare vloeistof over diens kop gooide en die in brand stak, waarna de geit, brandend en wel, in een teil met melk werd gewassen.

“Die melk is voor het geluk”, legt mevrouw Gonzales uit.

“U bent ook nog op die geit gaan zitten en heeft er tot grote hilariteit de kamer mee rondgereden”, zegt de rechter, mevrouw mr. B. de Poorter.

“Nee, dat was San Miguel.”

“U bedoelt: het mysterie is San Miguel.”

“Zo is het. Maar ik ben verantwoordelijk.”

“Dus als er een mens tijdens het ritueel wordt gedood, zou u zich ook verantwoordelijk voelen.”

“Ja, maar ik zal nooit van mijn leven een mens doden.”

“Waarom weet u in het ene geval wél wat u doet, en in het andere geval niet?”

“Heel eenvoudig. Omdat die mysteries veroorzaakt worden door overleden mensen met talenten. Zij zullen nooit slecht doen in deze wereld. Het gaat erom alle ellende van de wereld weg te wassen. Ik offer dieren die minder waard zijn dan een persoon.”

Mevrouw Gonzales heeft de mysteries, wij hebben de media - en hun rol is ook niet altijd even fris. Want de vraag is: zou mevrouw Gonzales het ritueel ook hebben uitgevoerd als ze er niet toe was aangespoord door de programmamakers van Veronica?

“Nee”, zegt ze resoluut.

“Had u het ooit eerder in Nederland georganiseerd?” vraagt de rechter.

“Nee.”

“Wist u dat het slachten op deze manier verboden is?”

“Ja. Mijn tolk heeft dat ook tegen programmamaker X. gezegd. Maar hij zei: het mag wél. Ik voel me door hem belazerd, hij had me moeten wijzen op de consequenties. Hij heeft misbruik van me gemaakt.”

“X. ontkent dat hij dat gezegd heeft.”

“Hij weet het heel goed.”

“X. is overleden, we kunnen het hem niet meer vragen.”

“Ik heb vóór zijn dood precies hetzelfde gezegd. Hij zei: 'Het is allemaal door ons betaald (1.100 gulden) en georganiseerd, we moeten verder gaan'.”

Tegenover de politie heeft X. later verklaard dat, conform de afspraak met Veronica, een geit en een haan zouden worden geslacht terwijl de camera draaide. Hij ontkende echter dat hij had geweten op welke manier dat zou gebeuren.

“Kan dat?” vraagt de rechter.

“Alles is mogelijk. Maar waarom heeft hij het dan niet tevoren gevraagd? Hij is bij mij thuis geweest, heeft met me gegeten en gepraat.”

Mevrouw Gonzales heeft geen goed woord voor X. over. Ze beschouwt hem overduidelijk niet als een mysterie dat de ellende van de wereld wegwast. Hij heeft haar bedrogen - ze wordt niet moe dat te herhalen. X. zou haar, samen met zijn assistent en met een Nederlandse voodoodeskundige hebben overgehaald het ritueel uit te voeren. De slachting vond uiteindelijk plaats in haar woning, er waren tal van andere deelnemers, en iedereen - inclusief de filmploeg - heeft later op de avond nog lekker gegeten van die geit en haan.

Enkele dagen vóór de uitzending op 8 december 1994 door Veronica toonde programmamaker X. de beelden aan een inspecteur van de Dierenbescherming. Die deed daarop aangifte. Veronica had zijn uitzending, mevrouw Gonzales werd er - als enige - voor vervolgd.

“Zou u het dus niet gedaan hebben als X. het u niet gevraagd had?” vraagt de rechter nogmaals.

“Nee.”

“Er waren ook kinderen aanwezig. Is dat niet schokkend?”

“Voor Dominicaanse kinderen is het een normale zaak.”

“Vindt u dat u nu straf heeft verdiend?”

“Ja.”

“Begrijpt u dat men in Nederland geschokt is?”

“Ja.”

“En dat u zich niet meer in deze situatie moet brengen?”

“Ik zal in Nederland nooit meer zo'n feest organiseren, maar die mysteries kan ik niet kwijtraken.”

De officier van justitie, mr. N. Schaar, eist een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden. “Ze wist dat het niet mocht en dat er met die dieren iets kon gebeuren.”

De advocaat, mr. F. Donze, windt zich hevig op over de 'ongelofelijke hypocrisie' van de programmamakers. “Zij zeggen: 'er moet sensatie te zien zijn'. Ze halen deze twijfelende mevrouw over met het argument dat ze een vergunning zullen regelen. Ze krijgt ook van Veronica een vergoeding voor de kosten. Als programmamaker X. de beelden binnen heeft, dekt hij zich in door ze aan de Dierenbescherming te laten zien. Hier is moedwillig iets in scène gezet. Ik vind het jammer dat de zaak tegen X. en Veronica geen juridisch vervolg heeft gekregen. Zij zijn de schuldigen, ze hebben een weerloze vrouw gebruikt voor een publiciteitsstunt.”

Hij vraagt ontslag van rechtsvervolging. Zó ver wil de rechter niet gaan, al zegt ze wel met zoveel woorden dat ze het voor een belangrijk deel eens is met de advocaat. “De programmamakers hebben een dubieuze rol gespeeld, de jacht op sensatie heeft meegespeeld. Er is veel druk op mevrouw uitgeoefend. Maar zij blijft een eigen verantwoordelijkheid houden, ook al is ze bijna uitgelokt. Ik zal de straf matigen tot zes weken voorwaardelijk.”

Mevrouw Gonzales drukt de rechter en de officier dankbaar de hand. De rechter had ze eerder tijdens de zitting 'een dochter van San Miguel' genoemd. “Ik weet niet of ik dat als een compliment moet opvatten”, zei de rechter toen.

Zo was het in ieder geval wél bedoeld.

De namen van de verdachten en getuigen in deze rubriek zijn om redenen van privacy gefingeerd.

    • Frits Abrahams