Sampler Eboman wint cultuurprijs

Eboman stond er wat gelaten bij. De 24-jarige sampler en house-muzikant Jeroen Hofs, alias Eboman, was zojuist uitgeroepen tot de eerste winnaar van de NPS-cultuurprijs. Eboman kreeg de prijs omdat hij volgens de jury 'een briljante vertegenwoordiger van een nieuwe generatie muziekmakers' is.

De finale van de programmaserie rond de Cultuurprijs, die de NPS deze zomer in tien afleveringen uitzond, kreeg zo een onverwacht einde. Met haar keuze toonde de jury zich minder belegen dan ze soms overkwam. Niet de veertienjarige violiste, niet de choreograaf of de cineast wonnen de prijs maar een muzikale whizzkid uit de hoek van de house. Toneelschrijver Peer Wittembols kreeg de 'troostprijs': bij de kandidaten, die ook mochten stemmen, kwam hij als winnaar uit de bus.

De NPS-serie wilde een presentatie zijn van een greep uit de nieuwe generatie kunstenaars. Maar de filmpjes, waarin de 27 kandidaten werden geportretteerd, waren te kort om daar een goed beeld van te krijgen en het wedstrijd-element leidde tot onmogelijke vergelijkingen, waarbij bijvoorbeeld een musical-zanger zich moest meten met een cineast of danseres. “Je mag appels niet met peren vergelijken”, zei een NPS-verslaggeefster nog maar een keer, in een van de filmpjes die de finale moesten verluchtigen en die waren opgenomen tijdens de aan de NPS-prijs gewijde expositie in de Rotterdamse Kunsthal. “Maar samen heb je toch een fruitmandje”, voegde ze eraan toe.

Het appels-en peren-verhaal stak de afgelopen tijd tot vervelens toe de kop op als het programma ter sprake kwam. Tijdens de finale deed de discussie er even niet toe: nu het erop aan kwam een winnaar te kiezen leek de vergelijking niet langer onmogelijk.

Of er veel concurrentie is op zijn vakgebied, vroeg jurylid Wim van Krimpen geluidstovenaar Eboman, nadat deze zijn prijs in ontvangst had genomen. Het antwoord van de winnaar klonk als een rechtvaardiging: concurrentie is er eigenlijk niet. Wat Eboman, die het prijzengeld van 25 duizend gulden zal besteden aan betere apparatuur, tijdens zijn optredens met gemanipuleerde geluids- en beeldfragmenten doet, is uniek.

Voor minister Ritzen van OC en W de prijs goed en wel had uitgereikt - onhandig doende met een bovenmaats lauwerkrans en de envelop-met-inhoud - stond Eboman alweer in de startblokken voor een muzikale finale samen met saxofonist Hans Dulfer, wiens driftige getoeter wonderwel paste bij de dwingende geluidsstroom die Eboman uit zijn mengpaneel tevoorschijn toverde. Swingend, maar helaas ultrakort; de aftiteling flitste bijna onmiddellijk over het scherm.