Geween in de zaal bij zang van Amina Alaoui

Concert: Amina Alaoui. Gehoord: 15/9 Soeterijn, Amsterdam. Verder: 18/9 De Vereeniging Nijmegen, 21/9 Burgerweeeshuis Deventer, 22/9 Dr. Anton Philipszaal Den Haag (Lost Paradise Dag).

Als een vrijwel onbekende zangeres haar concert begint met een cadens, een vrije solo-improvisatie, moet men dat dan geen overmoed noemen? Niet in het geval van de Marokkaanse Amina Alaoui (32) die zich gisteren in het Soeterijn zo sterk presenteerde dat men zich alleen maar af kon vragen waarom ze niet eerder in Nederland optrad. Ze beschikt over een zeldzaam pure alt, intoneert feilloos, ook in de meest halsbrekende riedels, en heeft een wonderlijk ontspannen timing.

Meer nog dan door deze technische bagage - ze beheerst ook de wetten van de dynamiek - imponeerde deze zangeres echter door de grote betrokkenheid waarmee ze haar repertoire brengt. 'Uit handen geeft' zou men ook kunnen zeggen, want veel liederen gaan gepaard met gracieuze handgebaren naar het publiek: 'hier, dit is mooi en ik geef het u.'

Vooral in de trage, vaak rubato of zelfs senza tempo genomen ballades is haar voordracht zo zinderend intens dat het publiek de adem inhoudt om niet in wenen uit te barsten, wat uiteindelijk niet iedereen lukt. Want al zingt Alaoui vooral in het klassiek Arabisch dat slechts enkelen in de zaal beheersen, haar teksten laten weinig te raden over. Er bestaan drie varianten van de liefde waar een mens het op aarde mee doen moet: de onbereikbare, de onvervulde en de onvolmaakte.

Dat Amina Alaoui tijdens het zingen van haar teksten uitbundig flirt met snarenspeler Henri Agnel lijkt met deze treurige boodschap in tegenspraak maar is dat niet. Want al heeft ze met deze dubbelganger van de Britse komiek komiek Tommy Cooper een bijna griezelig volmaakt muzikaal contact, als echtgenoot behoort hij inmiddels tot haar verleden, volgens haar Nederlandse agent. De jonge percussionist Bijan Chemirani fungeert bij deze uit-aan relatie een beetje als muurbloempje tot hij halverwege de tweede set de ruimte krijgt om vijf minuten uit te pakken. Zijn solo is bescheiden maar zo rijk aan nuance dat de zaal zich eendrachtig de handen stuk klapt. En terecht, want in welke slagwerksolo waan je je nu eens in India, dan weer in Afrika en vervolgens bij een tapdancer in Harlem?

Dat er na het bijna twee uur durende concert toch nog een toegift volgde verbaasde dus niemand, wel dat Alaoui daarvoor een stuk koos in het Ladino, de jOodse variant van het Oudspaans. Hija Mia mi Querida heet het liedje, de waarschuwing van een moeder aan haar dochter die wil trouwen met een man die haar, de moeder dus, maar weinig bevalt. Het is een mooi slot van een Arabo-Andalusisch concert met als thema 'vermenging'. Wie Amina Alaoui direct aan zijn hart wil drukken kope Musique Arabo-Andalouse du Maroc waarop ze te horen is met het ensemble van Ahmed Pirou (Ethnic B 6806). Wie meer hecht aan intimiteit, en genoeg geduld heeft - hunkering is het kenmerk van de ware liefde - wachte op de cd die gepland is met het voortreffelijke duo waarmee ze gisteren optrad.