Expats (2)

Zelf net terug van 9 jaar in het buitenland, als 'dependant expatriate', lees ik met verbazing het Zaterdags Bijvoegsel. Ik woonde in Sierra Leone, Surabaya en Jakarta. Niks geen Washington D.C. dus. Ook ik gaf in 1987 m'n baan als lerares Frans op, en hoe jammer ik dat ook vond: was ik in wezen niet te benijden? In die tijd zat iedereen in het onderwijs muurvast.

Maar, waarschuwde men mij, je zult wel geen baan krijgen! Daarom ging ik gewapend met viool, weefgetouw, boeken en cursusmateriaal naar Afrika. Binnen een maand stond ik daar weer voor de klas in een lokale school, en mijn loon bestond uit een zak rijst en een luttele som geld. Later hielp ik nog in een straatkinderentehuis en gaf ik Franse les aan huis. In Surabaya verging het me op dezelfde manier. Ik kwam erachter dat ik op de 'primitieve' plaatsen waar ik terechtkwam inderdaad op mezelf was aangewezen, en dat er durf voor nodig is om je tussen de lokale bevolking te mengen. Je verdient een lokaal salaris, maar je rijkdom aan ervaringen is des te groter. Ik kreeg drie kinderen in het buitenland, en dat maakte mij op den duur minder flexibel, maar dan is er weer het fenomeen bedienden. In Jakarta had ik een kokki en een wasmeisje, die ook met alle liefde op de kinderen wilden passen. Kom er eens om in Nederland. Dus was ik toch weer vrijer dan ik ooit in Nederland zou zijn geweest, met drie kleine kinderen. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen.