John Buijsman zoekt in solo de grenzen van betamelijkheid

Voorstelling: Dodo, door John Buijsman. Gezien: 11/9 in Bellevue, Amsterdam. Tournee t/m 13/12.

De man woont in een smoezelige zolderkamer van Kienholz. Bed en tafel lijken vastgeplakt op het kleverig ogende parket, de potten en pannen in de keuken zijn al jarenlang niet meer omgewassen en de vochtstrepen op de deur van de koelkast zijn evenmin van vandaag of gisteren. In één oogopslag is duidelijk aan welke kwaal hij lijdt: hij is ontroostbaar eenzaam, en dat wordt nog verergerd door aanvallen van gekte. Manmoedig houdt hij vol dat hij vrienden heeft, maar geen mens die hem gelooft. Zojuist is hij naar de psychiater geweest; na dagen wachten kreeg hij een vragenlijst om thuis in te vullen. Daar gaat hij nu mee beginnen.

De acteur John Buijsman speelt, nadat hij twee jaar lang het voorprogramma is geweest van het hardhandige duo Waardenberg & De Jong, een solo met geestverwante trekken. Ook hij zoekt de grenzen van de betamelijkheid op, door gulzig bedorven melk te drinken, met naald en draad een wond in zijn voet te hechten, met poep te knoeien en met eten te morsen. Weerzinwekkend smerig vind ik sommige van zijn verrichtingen - en dan verdenk ik hem ervan dat die extreme schokeffecten er alleen maar zijn om te schokken, en de tragi-komische ernst van zijn vertelling in de weg staan.

Want zijn onaangepaste man kan ook hartverscheurend droevig zijn, bijvoorbeeld door te huilen met gruwelijke schokken of door zwijgend een hap bami te eten en daarbij alleen maar voor zich uit te kijken. In een opening in de muur spelen saxofonist Keimpe de Jong en gitarist Luut Buijsman daarbij de meest desolate akkoorden uit de jazz-geschiedenis. Aan het slot zingt John Buijsman met hen mee (A resting place in my angel's arms), terwijl hij de dode kat in zijn armen met kromme vingers knuffelt.

Bij vlagen doet hij me denken aan de Vieze Man van Kees van Kooten, en als hij koffie zet met de armetierigste middelen uit zijn huisje, lijkt hij in zijn vindingrijkheid een beetje op Mr. Bean. Maar hij is vooral oorspronkelijk, ook in de onsmakelijke scènes die ik het liefst zo snel mogelijk zou vergeten.

    • Henk van Gelder