Efficiënte show met wulpse kronkelingen

Gezelschap: Nederlands Dans Theater 2. Produktie: Lurch; choreografie: Gideon Obarzanek. Gezien: 12/9, Lucent Danstheater (voormalige AT &T Danstheater), Den Haag. Daar nog te zien t/m 28/9, m.u.v. 15, 16, 22, 23 en 24/9.

De jongerengroep van het Nederlands Dans Theater opent het nieuwe dansseizoen met de avondvullende 'huis'-produktie Lurch van de Australische choreograaf Gideon Obarzanek. Obarzanek maakte al eerder werken bij het Haagse gezelschap - vitale, theatrale stukken in een vaak interessante, eigentijdse bewegingstaal gezet, met wat nonchalant aangebrachte, niet al te subtiele humor en een flinke dosis jeugdige brutaliteit. Een bijna voor de hand liggende keuze dus wanneer jong publiek naar het danstheater moet worden gelokt. Dat lijkt bij Lurch het voornaamste uitgangspunt te zijn geweest want ook de onder de naam New Dance Space georganiseerde evenementen na afloop van de weekendvoorstellingen, waarbij het publiek zich op het toneel kan overgeven aan de eigen dansbeleving, dienen duidelijk datzelfde doel. Ze doen denken aan de vroeger zo artistiek onwaardig beoordeelde culturele voorstellingen met 'bal na'.

Lurch doet aan als een efficiënt gerunde, op een oppervlakkig, snel verveeld publiek gerichte show, waarbij vooral de technische en theatrale snufjes, de acrobatische verrichtingen, het macho-gedrag, de fel gekleurde, glimmende nauwsluitende kostuums, de hooggehakte laarzen en laarsjes en de sexy kronkelende heupen de aandacht moeten vasthouden. Uiteraard met als begeleiding een stevige, hard dreunende beat. Het ziet er allemaal indrukwekkend uit: enorme lichtbundels, op en neer bewegende platforms waarop dj's in de weer zijn, een groot projectiescherm met wazige beelden, een uit de orkestbak oprijzende stellage met een daarop vastgeschoeide danseres, maar choreografisch en danskunstig heeft Lurch nauwelijks iets te bieden. De afgebroken, geïsoleerde bewegingen en het blessure verwekkende vloerwerk met zijn schouderdraaien en knievallen laten geen verrassingen meer zien, van dynamische variatie is nauwelijks sprake, alles is overgoten met eenzelfde opgefokte energie en agressiviteit.

Iedereen blijft een eenling, geconcentreerd op het eigen ik met zo nu en dan een venijnige uitval naar een ander. Solofragmenten, duetten en groepsstukken wisselen elkaar af zonder verband met elkaar te hebben. En de symboliek die van enkele onderdelen afdruipt heeft de diepgang van een paar milimeter. Word ik werkelijk verwacht in verstand en gevoel geraakt te worden door vrouwen die zonder enige aanleiding en zonder slag of stoot door hun mannelijke partners aan de polsen gebonden, kronkelend aan lussen worden gehangen en dan - ja, u raadt het - van kledingstukken worden ontdaan? Kom nou, en van de wulps draaiende in het glimmend leer of tricot gestoken, naar het publiek gerichte dames- en herenbillen wordt toch ook niemand meer opgewonden. Het is duidelijk dat Lurch aan mij niet is besteed, hoe dapper en met hoeveel kunde en inzet die prachtige NDT2 dansers ook in de weer zijn.