Een hekel aan roze dikkerds

Terry McMillan: How Stella Got Her Groove Back. Viking, 368 blz., ƒ 39,90. Ook op audiocassette.

In Amerika zijn vele clubjes van vrouwen die samenkomen om de roman Waiting to Exhale van Terry McMillan te lezen en te herlezen. De Waiting-to-Exhaleclubjes bestaan meestal uit geestdriftige zwarte vrouwen die willen vieren dat ze een beetje bevrijd zijn van racistische, seksistische en maatschappelijke ketenen van een witte, op winst gerichte mannenmaatschappij als bijvoorbeeld de Amerikaanse. Vooral de verfilming van het boek riep zulke lees- en videokijkclubjes in het leven. De Nederlandse vertaling, Ademloos, verscheen ook na de film maar belandde hier in een leegte.

Met de roman How Stella Got Her Groove Back bouwt de schrijfster voort op haar succes, dat vooral een Amerikaanse aangelegenheid lijkt te zijn. Wie weet bestaan er in Nederland ook wel Ademloosleesgroepjes, maar dat zou me verbazen. How Stella Got Her Groove Back, waarvan de vertaling bij Anthos zal verschijnen, is zo mogelijk op nog Amerikaanser leest geschoeid dan McMillans grote bestseller. En nadrukkelijk ook op een zwarte en welgevormde leest.

Het verhaal is gênant snel verteld. Stella Payne is een gescheiden 42-jarige businessvrouw, zwart en uiterst strak worked-out, die tonnen verdient als belastingconsulente van een groot bedrijf, met vier computers op haar bureau thuis. Ondanks haar leuke en lieve zoontje van elf, een prachtig door haarzelf ingericht huis, een snelle BWM én een Landcruiser, ondanks gezond eten, muziek en geregelde seks, en ondanks een gezelllige band met haar twee zusters voelt ze zich uitgeblust. In een impuls boekt ze een peperduur tripje naar Jamaica, waar ze als een blok valt voor een mooie, heerlijk geurende (Calvin Klein: Escape) en onderhoudende Jamaicaan die echter amper 21 jaar oud is.

Kan een auteur een heel boek schrijven over de twijfels van een vrouw van 42 die hopeloos verliefd wordt op een jongen van 21? Ja natuurlijk. Maar bij McMillan gaan die twijfels niet dieper dan over de strakheid van huid en enkele andere organen. Dan is 368 bladzijden wel wat veel, ook al krijgen we er een exotische Jamaicaanse setting bij die zó in de reisgidsen past - en ook haast geen stap buiten het hotelterrein reikt. Stella vindt haar groove weer terug door élke morgen om zeven uur in steeds wisselende pakjes met bijpassende sokjes langs zee te joggen, ontelbare pina colada's zonder alcohol te drinken, te bakken in de zon met factor 35 zodat ze net iets donkerder wordt, al haar lichaamsgeuren in de kiem te smoren, zich kralenvlechtjes aan te laten meten, en vooral door haar door iedereeen bekritiseerde verliefdheid op een jonge Jamaicaanse kok.

Bij thuiskomst blijkt ze ontslagen, wat haar een nieuwe kick geeft en een ongekend gevoel van vrijheid. Het verlies van tonnen aan inkomsten vangt ze op door slimme investeringen en het vervaardigen van kunstzinnige voorwerpen en meubels, daarin gestimuleerd door haar jonge aanbidder.

Zullen er ook How-Stella-Got-Her-Groove-Backclubjes ontstaan? In Amerika misschien wel, maar hier lijkt de tijd nog niet rijp voor een schrijfster die het net zo gemakkelijk over een liposuctie heeft als over het eten van een appeltje, die een evangeliste wil zijn van Black Is Beautiful maar vol zit met vooroordelen jegens Afrikaanse mannen, en een aperte hekel heeft aan roze dikkerds van boven de 42.

Witte vrouwen wier dijen niet hard als staal zijn of wier borsten niet als trotse granaatappels vooruit steken moeten How Stella Got Her Groove Back maar laten liggen.