Roda JC verzuipt in golven van emotie

GELSENKIRCHEN, 11 SEPT. Er zijn van die voetbal-schlagers die Nederlanders niet lekker in de oren klinken. Zeker wanneer 50.000 Duitsers zingen So ein Tag so wunderschön wie heute, so ein Tag wird nie vergehen lopen hun de rillingen over de rug.

Roda JC raakte gisteren in het immense Parkstadion bijna bedwelmd door het vocale geweld van de Schalke-aanhang en was zich nog nauwelijks bewust dat het naar Gelsenkirchen was gekomen om te voetballen. De Limburgse deelnemer aan het UEFA-Cuptoernooi kwam er met een 3-0 nederlaag nog genadig vanaf.

Voetbal in ouderwetse sferen, in een stadion dat nog voetbal ademt en naar voetbal ruikt, waar nog gezongen wordt als in Engeland en Italië, daar voelt een voetballiefhebber zich het beste thuis. Het is een verademing te toeven in een arena waar de rijken en de notabelen minder in het oog springen, waar de wave nog geen greep heeft gekregen, waar de natuur het gras stuurt, waar de regen mag binnenvallen wanneer ze wil en waar spontaniteit de baas is. Daar zingen de aanhangers traditionele voetballiederen, daar is voetbal de enige attractie.

Niet elk stadion kent de sfeer van het Parkstadion in Gelsenkirchen. Gelukkig maar, dat er nog uitzonderingen zijn. Een bezoek aan een thuiswedstrijd van Schalke is zeker de moeite waard en is aan te raden voor mensen die menen het voetbal te moeten commercialiseren en moderniseren met stadions vol skyboxen en viploges. Als is het maar om te zien, te voelen en te ruiken hoe het volk voetbal beleeft.

Schalke speelt geen voetbal uit de zevende hemel. Het is geen elftal van artiesten, het is een elftal van hardwerkende jongens en slimme professionals, die zich gesteund weten door een immense aanhang. Volgens de Duitse receptuur trekken voetballers ten aanval op weg naar het bastion van de vijand. Een golf van helse aanvallen op het doel van de tegenstander wordt steevast begeleid door een golf van hels geluid vanaf de Nordkurve waar alles wat blauw en wit draagt zich overgeeft aan voetbal.

Is het vreemd dat Roda zich in het eerste kwartier van de wedstrijd liet overweldigen door het Duitse Sturm und Drang-voetbal? Alle tactische afspraken werden vergeten, alle benen trilden van schrik bij zoveel vijandige emotie. Roda-voetballers zijn het niet gewend voor zo'n machtig decor te voetballen. Zelf spelen ze in een klein stadion waar pakweg tienduizend toeschouwers zich al het hoofd op hol laten brengen door een carnavalskapel. En wanneer ze op bezoek gaan bij een andere Nederlandse club, zijn de sferen bij PSV, Feyenoord en Ajax ook niet afschrikwekkend. Duitse voetballers hebben, zoals Roda merkte, bovendien de neiging de wedstrijd te beginnen als pantservoertuigen die een muur willen doorboren. Dat zijn de keurige Nederlandse voetballers niet gewend. Die geven de voorkeur aan circulatie-voetbal: voetbal gebaseerd op techniek en arrogantie, voetbal zonder risico.

Binnen acht minuten stond Roda al met 1-0 achter. De Tsjechische verdediger Latal was volkomen vrijgelaten aan de rechtervleugel. Zijn voorzet belandde bij de duikende Belg Wilmots, die met zijn hoofd de Roda-verdediging verraste. Roda stelde er één aardige aanval tegenover, waaruit Van Hoogdalem op een haar na de bal met zijn hoofd miste. Een paar minuten later stond Schalke op 2-0. Uit een hoekschop van Anderbrügge verlengde Wilmots de bal met het hoofd. Van de paniek in de Roda-verdediging profiteerde vervolgens Mulder, die van dichtbij de bal in het doel kogelde. Het was het laatste wapenfeit van de populaire Nederlander bij Schalke. Al in de eerste minuut liep hij een verwonding op aan een knie, die hem tot enige reserves dwong. Maar pas na een half uur achtte Mulder de tijd gekomen zich te laten vervangen.

Roda probeerde moed te verzamelen en zich te verweren tegen de stomende Duitsers. Maar de ploeg was volkomen machteloos. Omdat Schalke zich beperkte tot countervoetbal, daalde de amusementswaarde. Alleen wanneer de snelle Anderbrügge op de linkervleugel oprukte en de strijdvaardige Wilmots in stelling werd gebracht, leefde de wedstrijd op. Al die tijd zongen de Schalke-aanhangers, verlangend naar nog meer glorie. Ze moesten wachten op het volgende Schalke-doelpunt, maar hun geduld zou worden beloond. Voor wie zingt en zich in gelukzaligheid baadt, duurt wachten nooit lang.

Het derde doelpunt van Schalke was enigszins fortuinlijk. Anderbrügge schoot van afstand en omdat Wilmots met zijn hak de bal van richting veranderde was doelman Hesp kansloos. Roda-trainer Stevens had met een wissel Van Hout-Vurens nog enige hoop op een herstel gehad, maar kon na het derde tegendoelpunt slechts ongeduldig wachten op het laatste fluitsignaal van de scheidsrechter. Ook in hardheid moesten de Limburgers het afleggen tegen de Duitsers, die op pure lichaamskracht en overtuiging speelden. Dat is ook iets wat Nederlandse voetballers vreemd is. Die menen zich te kunnen verweren met zogenoemde voetballende oplossingen.

Tien minuten voor het einde werd Roda-speler Doomernik met een rode kaart van het veld gestuurd. Eerder in de wedstrijd had hij al een gele kaart gekregen. Maar nadat hij zijn ongenoegen over de arbitrage had geuit, moest hij van scheidsrechter Cesari naar de kleedkamer. Voor Roda was het leed toen al bijna niet meer te overzien. Met enig fortuin ontsnapten de Limburgers aan nog meer tegendoelpunten. Wilmots, sinds deze zomer bij Schalke, miste nog minimaal twee mooie kansen. Maar de Belg hoefde zich niet te schamen. Hij was de beste man van het veld. En dat was de Schalke-aanhang niet ontgaan. Na afloop denderde een massaal huldebetoon over het hoofd van de Waal heen. Bij Schalke heerst nog het spontane voetbalgevoel.