Door Herman Kuiphof

Ooit in mijn toen nog jonge leven ben ik eens de klas uitgestuurd. De leraar Engels - door ons genadeloos 'centebak' genoemd, omdat zijn kin daartoe aanleiding bood - stond iets op het bord te schrijven, toen hij achter zijn rug herrie waarnam. Zonder zich om te keren riep hij dat Koos er maar uit moest. Nu zat Koos naast mij en derhalve kon ik zeker weten of de herrie van hem kwam. Dat was niet het geval. Koos protesteerde, maar het hielp niet.

Waarop ik mij luidkeels met de affaire bemoeide, verontwaardigd dat iemand zo onrechtvaardig kon zijn. Nu heb ik later begrepen, dat die leraar best een aardige man was, maar dat bij hem de stoppen wel eens doorsloegen als de klas rumoerig was.

De umpire in New York evenwel, die de sprankelende partij tussen Sampras en Corretja begeleidde, had in het geheel niets te maken met stress veroorzakende leerlingen. Niettemin kwam ook hij tot een beslissing die nergens op leek. Sampras werd tegen het einde van de vijfde set erg moe en zelfs lichamelijk onwel. Om het in ronde woorden te zeggen: hij stond te kotsen op de baan. Later zou hij zuurstof krijgen toegediend, want er waren ook uitdrogingsverschijnselen. Het was voor mij volkomen duidelijk, dat Pistol Pete niet simuleerde. Was het Nastase overkomen, of een van de Jensen brothers, dan zou er misschien reden tot twijfel zijn geweest, maar Sampras, Amerika's ideale schoonzoon, heeft geen uitgesproken acteerneigingen ter beschikking en is er overigens ook de man niet naar om de boel te belazeren.

Toch riep de man op de stoel, dat de Amerikaan bestraft werd wegens tijdsoverschrijding. Je mag geen uitvoerige pauzes inlassen en als je na vijfentwintig seconden niet speelklaar staat, ben je strafbaar. Formeel klopte het dus als een zere vinger, maar de realiteit liet zien, dat de speler in kwestie er slecht aan toe was en beslist niet simuleerde. Desondanks kreeg hij een violation over zich heen, waar zijn maag niet beter van zal zijn geworden. Net als die Engelse leraar van heel vroeger, begrijp ik die umpire niet. Uit zijn houding sprak geen greintje menselijk gevoel. De regels had hij keurig uit zijn hoofd geleerd en hij handelde navenant.

Nu was Sampras te ziek of te verstandig om de man op de stoel naar diens hoofd te vliegen, maar als het Ivanisevic was overkomen, zou het allicht een geweldige heibel zijn geworden. Dat Sampras alsnog won, is een groot compliment waard. Zijn geweldige wilskracht hielp hem in dit bizarre einde overeind te blijven. Ik moet erbij zeggen dat de gang van zaken ook voor de zeer correcte Alex Corretja bijzonder onaangenaam was. Hoe moet je een in elkaar krimpende pijnlijder aan de overkant van het net bejegenen? Genadeloos? Argwanend? Medelijdend?

Een ding is zeker: die arbiter moet geestelijk in de reparatie.