Albatros

Het kost allang geen moeite meer om het ene televisieprogramma na het andere aan zijn lot over te laten: geen tijd voor, vandaag. Een klassieke film, een uitheemse reportage, een memorabele prijsuitreiking, allemaal wijken ze probleemloos voor dringender bezigheden; inmiddels zijn er ook zoveel zenders en keuzes dat je niet eens zin hebt er nog op te letten.

Maar dan hoor je, een dag te laat, dat de Albatros geweest is. Twee jaar geleden bij toeval gezien, en sindsdien altijd naar terugverlangd - zijn onmatige zweven boven de oceaan, na een struikelende start op eendenvoeten. De begroetingen bij het nest. Het reusachtige jong dat, na een langdurig ei, helemaal alleen achterblijft, turend over de rotsige vlaktes terwijl zijn dons wappert in de poolwind. Was het niet zoiets? En dat dan toch, na eindeloos wachten, een van de ouders terugkomt; die landing opnieuw halsoverkop, met zijn kin op de grond, en het gelukkige weerzien daarna. O, al die dingen nog eens mee te maken... niet meer dan een half uur duurde de uitzending, vertelt me nu pas, in één enkele tussenregel, het programmablad. Dat me vooreerst gestolen kan worden nu het zeker weer jaren wachten is tot de Albatros, struikelend over zijn eigen voeten, terug zal komen.

    • Hedda Martens