Supporterstrouw

Splet! Achteloos verloste het militante kaderlid van het Dierenbevrijdingsfront de onschuldig rondzoemende mug uit zijn ondermaans bestaan. Een mug, daar zet geen actievoerder zijn bivakmuts voor op.

Maar arme kalfjes, sexy nertsen, dat is andere koek. IJveraars voor dierenrechten worden dan ook niet gedreven door eerbied voor het leven, maar door een oeroude emotie: herkenning. Beschermenswaardig is datgene wat voldoende persoonlijkheid uitstraalt om er een relatie mee te voelen.

Muggen en kakkerlakken zijn daarvoor slecht toegerust. Muizen ook, zolang ze anoniem zijn tenminste. Maar die ene parmantige kraaloog die naast de bijkeuken woont, kan op bescherming en een levenslange uitkering in graankorrels rekenen. We beschouwen wezens die daar in meerderheid geen zier om geven liefst als 'net als wij', zeker als ze op een kind lijken. Handzaam formaat, grote glanzende ogen, plat gezicht en aaibaarheid zijn ijzersterke troeven voor een diersoort met gigolo-ambities. Meer hoeft niet, want het is strikt eenrichtingsverkeer: het gaat om wat wij 'zien'.

Het beste bewijs daarvoor is dat naast dierenliefde ook dingenliefde bestaat.

Ook dingen met persoonlijkheid krijgen de status van vriend. Menigeen denkt nog met weemoed terug aan zijn immer verbaasd kijkend kevertje, zijn bijtgrage BMW 2002, het pronte kontje van zijn rammelende Alfa Giulietta, het savoir vivre dat zijn Peugeot 404 uitstraalde. Stofzuigers hebben geen persoonlijkheid, evenmin als witgoed. Maar heel hoog op de vriendenschaal scoort de computer, en dan vooral de software die hem tot leven brengt. Veel gebruikers zijn blindelings verknocht aan het toevallige besturingssysteem dat ze gebruiken. Zozeer, dat ze pogen om als ware Jehova's Getuigen andersdenkenden te bekeren, of ze als achterlijke gladiool in de hoek te zetten. Doordat de verschillende besturingssystemen aan verschillende platforms, dat wil zeggen computertypen, gebonden zijn, speelde de strijd zich tot voor kort vooral af aan de koffietafel. Alleen daar konden de PC-gebruiker met zijn DOS en Windows, de Apple-adept en de op een groter systeem werkende Unix-kampioen de degens kruisen. Maar de snelle verbreiding van het Internet heeft de strijd een nieuwe impuls gegeven. Internet trekt zich niets aan van het soort computer dat eraan gekoppeld wordt, het is platform-onafhankelijk.

Het gevolg is eindeloos on-line bekvechten tussen arrogante Unix-nerdjes en de vermaledijde Windhoos-knakkers, gegarneerd met wervende en denigrerende kreten van tevreden Linux-gebruikers, zo klein in aantal dat er geen scheld- of geuzennaam voor bestaat. Internetters die op Usenet willen meegenieten klikken in hun webbrowser het Nieuws-venster open (pardon, starten hun news-reader), en bladeren eens wat rond in de Nederlandstalige nieuwsgroepen. Binnen tien minuten is het prijs.

Het nieuwste hete twistpunt is de correcte webbrowser. Er zijn drie grote partijen. De preciezen willen liefst een streng ouderwets tekstscherm voor zich zien en plaatjes en andere grafische nieuwlichterij vandaag nog verbieden. Als een echte zwarte kousenkerk hebben zij zich inmiddels buiten de echte discussie geplaatst. De rekkelijken, die webbrowsers met plaatjes aanhangen, zijn in overgrote meerderheid diepgaand verdeeld in twee kampen: Netschapers en Microsoffers.

Netschapers doen het met Netscape, de revolutionaire grafische browser die het Internet in no-time bij een breed publiek populair maakte. Netscape is een soort onecht kind van de allereerste grafische Webbrowser, Mosaic, en heeft zijn vader inmiddels zonder scrupules uit de markt gedrukt. Netscape had succes door een goed produkt, de browser, gratis weg te geven, om zo een markt te creëren voor software waarmee spullen gemaakt konden worden die met die browser te bekijken waren. Zoiets als videorecorders uitdelen omdat je camera's en montagetafels wilt verkopen. Bovendien bedacht Netscape heel wat uitbreidingen en verbeteringen van het HTML, de set opmaakinstructies voor het vormgeven van webpagina's. Met Netscape konden daardoor kunststukjes die andere browsers niet konden laten zien, een gruwel in de ogen van de preciezen, maar de rekkelijken vonden het prachtig.

Softwaremoloch Microsoft zag Netscape met lede ogen een heel nieuwe markt maken en inpikken, en sloeg uiteindelijk terug met een eigen browser, de Internet Explorer. Die browser week expres af van Netscape. Hij kon sommige Netscape-trucjes niet aan, en had een paar geheel eigen aardigheidjes, waar Netscape weer niets mee kon aanvangen. Inmiddels heeft Microsoft ontdekt dat je geen afscheidingskerk moet beginnen als je groot wilt zijn. Versie 3 van de Explorer is een echte, gelijkwaardige concurrent. Netscape is nu als de dood te sneuvelen onder de laars van Big Brother Microsoft, zozeer dat het bedrijf zijn eigen grote broer, de rechter, erbij gehaald heeft. Dat is begrijpelijk, want Microsoft pakt het fanatiek aan, deels met dezelfde tactieken als Netscape: gratis verspreiding en afspraken met grote providers om standaard de Explorer te leveren.

Maar Microsoft gaat veel verder. Zelfs individuele homepage-eigenaren die gebruikers aanraden om voor het beste resultaat Netscape te gebruiken, worden aangeschreven door Microsoft. In die brief spreekt Microsoft zijn teleurstelling uit over het Netscape-advies, en wijst het op de merites van zijn eigen Explorer. Het gaat hard tegen hard, maar rationeel is het enige echt bedenkelijke aspect van de strijd de monopoliepositie die Microsoft zou kunnen bereiken. Geen van beide bedrijven heeft een nobeler doel dan rijk worden van uw geld. Van geen van beide heeft zelfs de trouwste supporter iets mooiers te verwachten dan rekeningen. Maar zo zien we het niet. Wij vinden het onsympathiek hoe het grote Microsoft het kleine Netscape om de oren slaat. Of we vinden de eigenwijze Netscapers maar rare oenen. We worden supporters, die denken in termen van trouw en verraad, zien vrienden in bedrijven die zulke hondentrouw uitsluitend in dollars waarderen.