EQ (2)

Bij het artikel 'In het leven heb je weinig aan je IQ' van Derksen en Jeuken (W&O, 15 aug.) zou ik de volgende kanttekening willen plaatsen: de mensen op wie de onderzoeksconclusie 'hoogbegaafden vormen een psychisch kwetsbare groep' van toepassing is, zijn niet psychisch kwetsbaar omdat ze hoogbegaafd zijn, maar zijn hoogbegaafd ondanks hun psychische kwetsbaarheid.

Dit gezichtspunt wordt vooral mede bevestigd door de keuze van slechts de helft van de gevraagde deelnemers om mee te willen werken aan een onderzoek dat zich richt op psychische problemen onder hoogbegaafden. Hoge Intelligentie heeft niets te maken met psychische labiliteit, maar is uitsluitend een maat voor het vermogen om snel en juist problemen op te lossen.

Wat er mank gaat aan het Nijmeegse onderzoek, is dat het uitgaat van een groep mensen met een gemeten (hoog) IQ en vervolgens uitspraken doet over eigenschappen die gerelateerd zijn aan het EQ (emotionele intelligentie) van de betrokkenen. Nu zit de maatschappij zo in elkaar, dat er voor mensen met een hoog EQ en een 'laag' IQ, meer succeskansen zijn, dan voor mensen met een hoog IQ en een 'laag' EQ. Het 'overschot' aan hoogbegaafden (alleen hoogbegaafd op de IQ-schaal, 'laagbegaafd' op de EQ-schaal) wil iets met zijn 'overtollige' intelligentie doen en kan bijvoorbeeld een vereniging oprichten, namelijk Mensa. Als vervolgens uit deze groep een aantal mensen wordt geselecteerd die wel mee willen werken aan een onderzoek naar mogelijke psychische problemen, zal de uitkomst van het onderzoek (hoogbegaafden psychisch labiel) tamelijk vanzelfsprekend en weinig schokkend zijn. Om deze uitkomst vervolgens te generaliseren voor anderen die niet aan een dergelijk onderzoek mee wilden doen, is een flater, een universitair onderzoek onwaardig.