Stagediven bij presentatie cd van R.E.M.

AMSTERDAM, 6 SEPT.Kunnen miljonairs goede popmuziek maken? De vraag drong zich op toen onlangs bekend werd dat de Amerikaanse popgroep R.E.M. een nieuw contract had getekend bij hun platenmaatschappij voor een astronomisch bedrag: tachtig miljoen dollar voor vijf albums, een nieuw record.

“Ach, wat mij betreft zou het net zo goed Monopoly-geld kunnen zijn”, zei R.E.M.-bassist Mike Mills gisteravond bij de presentatie in de Amsterdamse Melkweg van de nieuwe cd van de groep, New Adventures In Hi-Fi.

Genodigden en fans mochten gisteravond als eersten in Nederland de nieuwe R.E.M.-cd horen. In de grote zaal van de Melkweg werd de cd integraal gedraaid, terwijl op een groot scherm op het podium begeleidende beelden werden vertoond. Het scherm was eigenlijk bedoeld voor de vertoning van Road Movie, een concertfilm die werd samengesteld uit verschillende optredens tijdens R.E.M.'s laatste tournee. Tijdens die toer kregen drie van de vier leden te kampen met gezondheidsproblemen. Het vervelende gevolg voor de Nederlandse fans was dat aangekondigde optredens in Nederland moesten worden afgelast. De film was een schrale troost voor de fans, die voor het scherm stonden te dansen - en op een gegeven moment klom zelfs iemand op het podium, om voorzichtig te stagediven.

Maar eerst werd de nieuwe cd New Adventures In Hi-Fi opgezet. Op het grote scherm verschenen grofkorrelige zwart-wit-beelden van de groep op tournee en in de studio. Toepasselijk, want de cd werd tijdens de tournee opgenomen: deels tijdens optredens, deels bij de soundchecks die er aan vooraf gingen, één nummer zelfs in een kleedkamer, de rest in een studio in Seattle.

Het eerste nummer heeft een ontspannen ritme met een speelse pianopartij, en de stem van Michael Stipe, die altijd elektrisch geladen klinkt. Hij bezingt een triest verhaal: 'How The West Was Won And Where It Got Us'. Een mooi begin. 'The Wake-Up Bomb' is daarna, zoals de titel al aangeeft, een stuk heftiger, met dik aangezette gitaren en een gierend orgel. Gaandeweg blijkt dat de cd heel divers is: van vriendelijke, ingetogen, typische R.E.M.-nummers als 'New Test Leper' en 'Electrolite' tot ruigere songs als 'Undertow' en 'Leave'. Een bijzonder nummer is het op single verschenen 'E-Bow The Letter', een liedje dat met zijn meeslepende cadans en de prachtige achtergrondzang van gastzangeres Patti Smith een betoverende sfeer heeft.

Ondanks het te harde, te schelle geluid in de Melkweg is duidelijk dat deze cd één van R.E.M.'s beste is. Toegankelijk, subtieler en minder grimmig dan voorganger Monster. Door de gekozen werkwijze, waarbij de basispartijen van veel songs op het podium werden opgenomen en de zang en extra partijen in de studio werden toegevoegd, is het R.E.M. gelukt een plaat te maken met de energie van een optreden, maar zonder het publieksgejoel dat live-platen vaak zo vervelend maakt.