Meesterwerk van 'maestro' Ferrara

Abel Ferrara's gangsterfilm The Funeral is de grote favoriet voor de Gouden Leeuw. Dinsdag was de film te zien in Venetië.

VENETIË, 5 SEPT. Naast de Gouden Leeuw voor de beste film uit de competitie kent het Filmfestival van Venetië een groot aantal troostprijzen, variërend van 'Volpi-bokalen' voor de beste acteurs tot 'Oselle d'oro' voor opmerkelijke technische of artistieke prestaties. Dit jaar kwam daar nog een belangrijke prijs bij: de Premio Luigi De Laurentiis, die wordt toegekend aan het geslaagdste speelfilmdebuut van de 53ste Mostra.

De belangrijkste kandidaat voor deze geldprijs van 160 duizend gulden diende zich gisteren aan in een van de bijprogramma's. Love and Other Catastrophes van de 24-jarige Australische regisseuse Emma-Kate Croghan is een relatiekomedie over een groepje studenten: een lesbisch koppel op het punt van scheiden, een student klassieke talen die bijverdient als gigolo, een verlegen jongen op zoek naar een meisje, en een filmstudente die werkt aan een doctoraalscriptie over 'Doris Day als feministisch strijdster'. Het vriendenclubje wordt 24 uur lang gevolgd, van de problemen waarmee de dag begint tot het swingende feestje waarop - zoals het motto van de film luidt - de liefde alles overwint (Omnia Amor Vincit).

Voor het Nederlandse oog heeft Love and Other Catastrophes veel weg van Zusje, het debuut van Robert Jan Westdijk. De Australische low-budgetproduktie - gemaakt voor 60 duizend gulden - gaat iets minder diep, maar wordt gekenmerkt door dezelfde superieure ironie, dezelfde losse stijl en dezelfde spontaniteit, die zonder twijfel samenhangt met de korte opnametijd (17 dagen) en het enthousiasme van de jonge, onbekende cast.

De beste film van het hoofdprogramma ging dinsdag in première: The Funeral van Abel Ferrara. De met Bad Lieutenant beroemd geworden Nouvelle-Violence-regisseur maakte samen met zijn vaste scenarist Nicholas St. John een psychologische gangsterfilm waarin al zijn belangrijke thema's terugkomen: schuld en boete, wraak en vergeving, God en de Duivel. De hoofdrol is voor Christopher Walken, als de tot vendetta gedwongen broer van een vermoorde Italo-Amerikaanse gangster, maar eigenlijk is The Funeral een ensemblefilm. Chris Penn, Isabella Rossellini, en (voormalig Bond-girl) Annabella Sciorra - allemaal stijgen ze boven hun eerdere rollen uit.

“Het bijzondere van deze film is dat de vrouwen van de gangsters een duidelijke stem hebben”, zei Ferrara op een persconferentie waar hij door de Italiaanse pers consequent als maestro werd aangesproken. Maar wat The Funeral echt bijzonder maakt is het bijna antropologische beeld dat Ferrara schetst van tot elkaar veroordeelde mini-mafiosi, en de claustrofobische sfeer die hij oproept door extreem donker en dicht op de huid van zijn personages te filmen. In Ferrara's oeuvre, dat soms gekenmerkt wordt door opera-achtige overdrijving (de Jezus-scène in Bad Lieutenant!), is de ingetogen film zelfs een hoogtepunt.

In de dagelijks gepubliceerde poll onder vooraanstaande Italiaanse critici staat The Funeral op de eerste plaats, boven Michael Collins van Neil Jordan en het maandag gepresenteerde Carla's Song van Ken Loach. Eerlijk gezegd is het mij een raadsel wat de Italianen in Loach' film zien. Zijn love-and-war verhaal (over een Schotse buschauffeur die zijn Nicaraguaanse vriendin volgt in de oorlog tussen sandinisten en contra's) kent een licht en roerend begin in volks Glasgow, maar verzandt in revolutionair gezang, propaganda en - erger - matig spel. De enige reden om de film te gaan zien is de zoveelste prachtige hoofdrol van Robert Carlyle; als geen ander verdient hij de Coppa Volpi voor de beste hoofdrol.